//
Artikel
Artikelen

Voetbal in het parlement: FC Bundestag en het Internationales Parlamentarier Fussballturnier

Stel je het volgende voetbalelftal voor: Fred Teeven op doel. Een zwaar gebouwde keeper die zich voor ballen werpt en de veiligheid van het doelgebied waarborgt, zoals hij al dan niet gevraagd voor de kleinburgerlijke vrijheden opkomt. Een gemeen centraal duo bestaande uit de onverzettelijke Ivo Opstelten en het vileine scheermes genaamd Geert Wilders: een verdediging zo gesloten als het gedroomde land van laatstgenoemde. Als saaie en zuigende stofzuiger op het middenveld de ook in de politiek kleurloze Stef Blok. Rechtsvoor dartelt een ongedwongen en goedlachse Brabander. Ja, Emile Roemer zou best een goede voorzet in de benen kunnen hebben. In de spits het Nederlandse antwoord op de geniepige Italiaanse goalgetter. Iemand die kansen verzilvert, zoals hij partijgenoten en politieke tegenstanders afmaakt. Maxime Verhagen zou de schrik van het Nederlandse parlementaire elftal zijn. Een prachtig elftal, dat voor de Europese titel zou kunnen gaan. De Europese parlementaire titel welteverstaan. Er wordt namelijk elk jaar een parlementair toernooi in Europa gespeeld, waaraan vier teams meedoen bestaande uit echte parlementariërs en ambtenaren. Dit is het verhaal van het Internationales Parlamentarier Fussballturnier.

FC Bundestag

Dat de liefde voor sport bij onze oosterburen door de hele maatschappij gedragen werd, bewezen West-Duitse parlementariërs in 1961. Ze traden met een team bestaande uit leden van de Bundestag aan tegen een prominentenelftal in een benefietwedstrijd. Dat beviel en in 1967 werd officieel een elftal van de Duitse Bundestag in het leven geroepen, onder de auspiciën van SDP-er Adolf Müller-Emmert, die later met een knipoog verklaarde dat het regelmatig trainende team  “[…] unsere einzige Freude [ist, red.], die wir in Bonn haben”. Het team was partijoverschrijdend en zou ook in de decennia daarna leden van alle fracties herbergen. Tien jaar na de oprichting besloot men in 1971 dat het tijd werd om op internationaal niveau de degens te kruisen.

Zwitserland trad in dat jaar met een eigen parlementaire afvaardiging aan tegen de ambtscollega’s uit Duitsland. Een unicum. En een schimmig unicum daarbij. De uitslag is in de nevelen der vergetelheid kwijtgeraakt, maar wat wel buiten kijf staat is het feit dat vanaf dat jaar een officieus Europees kampioenschap voor parlementaire teams ontstond. Oostenrijk was vanaf het begin betrokken en uiteindelijk maakte een afvaardiging uit Finland het kwartet compleet dat sinds 1973 41 keer om de eer heeft gestreden.

Internationales Parlamentarier Fussballturnier

Finland is inmiddels de trotse recordhouder wat titels betreft, hoewel niet duidelijk gedocumenteerd is hoeveel dat er dan daadwerkelijk zijn. Het merendeel van de leden van de vier teams zijn natuurlijk ‘gewone’ parlementsleden en het is zeker niet zo dat de deelnemers enkel ministers, kanseliers en presidenten zijn, die na de wedstrijd naast het invullen van het wedstrijdformulier ook snel internationale verdragen ondertekenen. Niettemin hebben enkele bekende politici in de loop der jaren hun formele leren schoenen verruild voor een paar voetbalkicksen. Zo kon je als tegenstander van het Duitse elftal enkele jaren geleden zomaar in de penibele situatie komen de minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer te moeten schoffelen. Nog iets eerder wandelde over het veld bij FC Bundestag een speler die je maar beter niet moest vragen een muurtje neer te zetten, aangezien hij politiek zoveel profiteerde van het juist afbreken van een andere bekende muur. Voormalig bondskanselier Dr. Helmut Kohl zal ongetwijfeld een stevige verdediger of iets dergelijks zijn geweest, maar het is in ieder geval zeker dat hij voor het Duitse team heeft gespeeld.

Het feit dat er maar liefst 41 keer gestreden is om de titel toont aan dat het in de jaren zeventig van de vorige eeuw gestarte initiatief vruchtbaar is. FC Bundestag wist in 2010 en 2011 voor het laatst met de titel huiswaarts te gaan, maar moest de eer in 2012 aan de collega’s uit Oostenrijk laten. FC Nationalrat bleek dat jaar onverslaanbaar. In mei van dit jaar werd het meeste recente toernooi gespeeld, in Dresden. Winst tegen Oostenrijk werd door het Duitse elftal een vervolg gegeven met gelijke spelen tegen Finland en Zwitserland. Uiteindelijk moest FC Bundestag het hoofd bieden in de finale, waarin recordhouder Finland wederom tot kampioen uitgeroepen werd.

Het in de inleiding gedroomde elftal bestaat helaas natuurlijk niet. Wilders is waarschijnlijk nu eenmaal geen stoere stopper en of Emile Roemer een man kan passeren en een goede voorzet kan geven is naast ongewis ook onwaarschijnlijk. Maar ik zou een aantal van de kamerleden niettemin bijzonder graag op een veld zien hobbelen. Het is in de komende jaren misschien de enige kans die Nederland heeft op eremetaal in het voetbal. Dus, kom op Emile ‘Ronald de Boer’ Roemer, Geert ‘De Wolf’ Wilders en Fred ‘Schrijvers’ Teeven, ik verwacht na de volgende verkiezingen een brede coalitie. Een voetbalcoalitie welteverstaan.

Over Thomas Vries

"Mijn voorliefde voor voetbal en voetbalverhalen komt voort uit een in mijn jeugd ingeslopen gevoel van miskenning. De kleine Thomas – rechtsbuiten van D-1 van VV Beegden – schreeuwt in mijn volwassen zelf over het algemeen hard om aandacht die hij als – laten we eerlijk zijn – matig begenadigd manusje-van-alles nooit kreeg van jeugdtrainer Grad. Daar komt ook mijn onvoorwaardelijke steun aan de underdog vandaan: zie het als een verlate zelfrechtvaardiging. Aldus voel ik me genoodzaakt op een andere manier aan te tonen dat ik heus wel ergens goed in ben wat betreft voetbal: niet zozeer tegen een bal trappen, maar meer het schrijven van het voetbalverhaal. Als door het postmodernisme beïnvloede cultuurhistoricus en stadsgeograaf is het mijn doel om aan De Skybox bij uitstek narratieve bijdragen te leveren. Het gaat mij vooral om het uitwerken van een gekozen thema, een invalshoek, een mooie anekdote of metafoor: onderwerpen als sociale vereniging, de tragiek van het zwarte gat na de voetbalcarrière en het persoonlijke verhaal van een net-niet wereldberoemde voetballer, dát zijn de verhalen die ik graag als ware het een voorleesavondje aan het publiek van deze website wil vertellen. De mogelijkheid tot het uitwerken van een heel kleine metafoor, een vergeten tragiek, tot een kort romanachtig verhaal is waarom ik met veel enthousiasme samen met mijn compagnons dit initiatief heb opgericht."

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: