//
Artikel
Artikelen

In de marge (I): Gibraltar

door Sjir Worms

Op 17 juli 2013 debuteerde het nationale elftal van Tahiti op een internationaal toernooi. Het keurkorps uit het 180.000 inwoners tellende deel van de Franse Outre-Mer verloor kansloos met 6-1 van Nigeria. Daarna werden niet bepaald geflatteerde verliezen geboekt tegen regerend wereldkampioen Spanje (10-0) en daarna tegen Uruguay (8-0). Terwijl de NOS-commentator het niet kon laten te blijven herhalen dat de mannen van succescoach annex middelbare-schooldocent Eddy Etaeta werkelijk niets op de Confederations Cup te zoeken hadden, veroverden de Tahitiaanse amateurs (en één prof) de harten van de Braziliaanse fans, en dat van mij. Ik hou van de underdog! Iedereen houdt van de underdog, alleen niemand wil hem zelf zijn. Daarom deze reeks odes aan de obscure uithoeken van het (inter)nationale voetbal. Hier geen Ronaldo, geen Messi en geen Iniesta. Neen, zelfs voor vergeten voetballers uit de Jupiler League is deze rubriek te laag gegrepen. Hier slechts verhalen over mannen met namen als Steevy Chong Hue, Wangaj Dorji en Nukannguaq Zeeb (uitspraak onbekend), en wellicht een enkele onbekende Hollander: In de marge. Vandaag deel 1: hoe Gibraltar juist uit de marge wist te komen.

Gibraltar. De grens met Spanje ligt direct achter de achterste rots (bron: Wikipedia).

Gibraltar. De grens met Spanje ligt direct achter de achterste rots (bron: Wikipedia).

Gibraltar; een Brits overseas territory aan de zuidpunt van Europa. Nog geen zeven vierkante kilometer groot en thuis voor nog geen 30.000 mensen. In feite is het een grote rots met apen en onderaan die rots ook nog wat mensen. Buurland Spanje claimt Gibraltar al sinds de verovering door de Britten in 1704. Gezien de strategische ligging aan de toepasselijk genaamde Straat van Gibraltar mag het geen verwondering heten dat de gemoederen tussen het Verenigd Koninkrijk en Spanje (toch allebei EU-leden) nog weleens hoog willen oplopen over de kwestie-Gibraltar.

Helaas vormt voetbal geen uitzondering op dit gegeven. Al in 1895 werd de Gibraltar Civilian Football Association opgericht (de naam werd later veranderd in Gibraltar Football Association, of GFA). De bond is daarmee een van de oudste voetbalbonden ter wereld. Niet verwonderlijk voor een Britse kolonie grenzend aan Spanje, is voetbal volkssport nummer één op het rotspuntje. De nationale ploeg is niet eens bijzonder slecht in vergelijking met sommige andere mindere goden in het Europese voetbal.

Het eerste nationale team van Gibraltar in 1895 (bron: Wikipedia).

Het eerste nationale team van Gibraltar in 1895 (bron: Wikipedia).

Al jaren probeert de GFA toe te treden tot het internationale voetbaltoneel, maar telkens werd de bond tegengewerkt door de Spaanse voetbalbond. Pas in 1997 dienden de Gibraltarezen een eerste verzoek in om toe te mogen treden tot de FIFA. In 2000 werd een bezocht een gezamenlijke visitatiecommissie van FIFA en UEFA Gibraltar. Echter, in 2001 besloot de UEFA dat eventuele nieuwe leden door de Verenigde Naties als onafhankelijke staat moesten zijn erkend. Met als belangrijkste argument dat een groot aantal FIFA- en UEFA-leden geen onafhankelijke staat vertegenwoordigen (Home Nations, Faeröer Eilanden, Tahiti, enzovoort), stapte de GFA in 2003 naar het internationale Hof van Arbitrage voor Sport (CAS) in Lausanne. Het CAS oordeelde dat de aanvraag van Gibraltar moest worden behandeld volgens de UEFA-statuten van voor 2001. Er gebeurde niets. In augustus 2006 deed het CAS nog eens dezelfde uitspraak en een maand later was Gibraltar ‘provisional member’ van de UEFA.

Op het UEFA-congres van 2007 in Düsseldorf stond de definitieve toelating van Gibraltar voor het eerst op de agenda. Na een grote Spaanse anti-lobby, waarin zelfs aan het Verdrag van Utrecht (1713) werd gerefereerd, stemden van de toen nog 52 UEFA-leden slechts drie leden voor. Dit waren – niet bepaald toevallig – Engeland,  Schotland en Wales. Op 24 mei 2013 werd opnieuw gestemd, ditmaal in Londen. Van de nu 53 UEFA-leden (Montenegro was in 2007 wel toegelaten) stemden er nu slechts twee tegen (Wit-Rusland en Spanje).

Het nationale – en tevens enige – stadion van Gibraltar: Victoria Stadium (bron: Stadionwelt.de).

Het nationale – en tevens enige – stadion van Gibraltar: Victoria Stadium (bron: Stadionwelt.de).

Als kleinste lid (Gibraltar heeft nog minder inwoners dan dwergstaten als San Marino, Liechtenstein en Andorra) gaat het kleine rotsblokje vanaf het seizoen 2014-2015 deelnemen aan alle UEFA-competities, te beginnen met de kwalificaties voor het EK 2016 in Frankrijk. Het beladen duel Spanje-Gibraltar zal dan in ieder geval niet gespeeld worden; de UEFA besloot beide teams toch maar apart te houden. En natuurlijk bestaat er voor de welgeteld 16 clubs die Gibraltar rijk is over een seizoen de mogelijkheid zich te kwalificeren voor de Champions League en de Europa League. FC Twente en Vitesse zijn alvast gewaarschuwd; Lincoln FC-uit is altijd lastig.

Nee, wonderen hoeven we van de amateurs van ‘Team 54’ (verwijzend naar het feit dat de GFA het 54e UEFA-lid is) niet te verwachten, maar zelf zijn ze er naar eigen zeggen in ieder geval klaar voor.

Volgende keer gaat In de marge van de bloedhete apenrots in het uiterste zuiden van Europa naar het ijskoude noorden: Groenland.

Bronnen:

–          Wikipedia
–          www.gibraltarfa.com
–          Website BBC
–         Court of Arbitration for Sport (CAS) (http://jurisprudence.tas-cas.org/sites/CaseLaw/Shared%20Documents/410.pdf

Over Gastredactie

Mail ons en word gastredacteur!

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: