//
Artikel
Artikelen

De exponenten. De Eredivisie 2012/2013 met het oog op de spelers. Deel 1

De competitie zit erop. Er komen nog wat toetjes aan, maar de officiële 34 wedstrijden zijn gespeeld. De tijd van lijstjes is in de voetbalwereld dus aangebroken. Ook De Skybox kijkt terug. We doen dat binnenkort aan de hand van onze voorspelling, maar omdat dat waarschijnlijk erg confronterend wordt, stellen we het uit middels ons Top- en Flopelftal van het jaar. Vandaag vertelt Remy over zijn keuze voor het eerstgenoemde team. Wie blonk er deze competitie uit? Wie was beslissend? Je leest het hier.

De basisopstelling

 

Doelman: Kenneth Vermeer

vermeerTwijfels. Over Kenneth Vermeer wordt al jarenlang getwijfeld. Hij is niet groot genoeg en hij is onzeker bij hoge ballen, zo wordt gefluisterd. Daar kan de Amsterdamse doelman keiharde feiten tegenover stellen: sinds Vermeer in het doel staat, wordt Ajax kampioen. Ook dit seizoen was hij weer een constante factor, rustig aan de bal en met katachtige reflexen. Het lijkt erop dat de concurrentiestrijd met Jasper Cillessen, die dit seizoen enkele keren prima inviel, het beste in de Ajax-doelman naar boven haalt. In een competitie die wordt gedomineerd door notoire grabbelaars en matige doelmannen is Vermeer een zekerheidje voor dit elftal.

 

Rechtsachter: Daryl Janmaat

janmaatWeinigen hadden verwacht dat de overstap naar Feyenoord de rechtsback zo makkelijk zou vergaan. Op Daryl Janmaat, die zijn jeugdopleiding al op Varkenoord genoot en via omzwervingen bij ADO Den Haag en SC Heerenveen in De Kuip terecht kwam, lijkt dit seizoen geen maat te staan. Van Kuipvrees heeft deze aanvallende back en neo-international nog nooit gehoord. Zijn rushes waren bekend uit zijn Friese tijd, maar dat hij ook defensief zijn mannetje staat, liet hij het afgelopen seizoen zien. In een competitie waarin PSV en Twente met weifelende backs spelen, is een back als Janmaat een welkome uitzondering.

 

Centraal in de defensie (rechts): Toby Alderweireld

alderweireldNa het vertrek van collegaverdediger en –Belg Jan Vertonghen hield men in Amsterdam het hart vast. Hoe zou de mandekker Alderweireld het zonder zijn leider en mentor Vertonghen doen? Het antwoord kan eenduidig klinken: fantastisch. Slechts weinig spitsen kregen een voet aan de grond tegen deze voorstopper, die bovendien beschikt over een goede lange pass. Hij doet minder domme dingen dan andere seizoenen en toont zich sterk in de lucht. Hoewel er in Nederland absoluut verdedigers lopen die een betere inspeelpass hebben en waardevoller kunnen zijn in de opbouw, is Alderweireld zeker van zijn plaats in ons elftal: echte mandekkers zijn in de Eredivisie immers dun gezaaid.

 

Centraal in de defensie (links): Bruno Martins Indi

martins indiNiemand zal het een jaar geleden hebben zien aankomen dat BMI – zoals hij in Rotterdam liefkozend wordt genoemd – nu in de belangstelling zou staan van verschillende Europese topclubs. Martins Indi, die vorig seizoen bij vlagen zijn snelheid, atletisch vermogen en kopkracht liet zien, toonde dit seizoen aan met tegenslag om te kunnen gaan. Met Joris Mathijsen werd een vervanger voor zijn positie gehaald en de omgeturnde linksback kreeg te maken met een kleine vormdip. Daar heeft hij zich aan ontworsteld en Martins Indi is inmiddels weer de stoere verdediger die we kennen. Volgens De Skybox is hij echter op zijn best in het hart van de verdediging, en daarom posteren we hem daar. Martins Indi biedt hoop voor de verdedigende toekomst van Oranje en wint het met zijn kwaliteiten volgens ons met een nipte voorsprong van Utrecht-uitblinker Jan Wuytens.

 

Linksachter: Daley Blind

blindDe berichtgeving rondom Daley Blind is het voorbeeld van de opportunistische voetbaljournalistiek in Nederland. Eerst was de zoon-van een toptalent, daarna kon hij er helemaal niets meer van en inmiddels is hij de gedroomde linksachter van het Nederlands elftal. Blind zelf is echter nog steeds gewoon dezelfde speler, die het vertrouwen van zijn coach terugbetaalt met een fantastische ontwikkeling. Wisten we al dat hij meer dan behoorlijk kan opbouwen, dit seizoen was hij voor veel rechtsbuitens een onneembare vesting. Met zijn rust aan de bal en zijn goede pass durft de verdediging de linksachter aan te spelen en met zijn inzicht weet hij zijn gebrek aan explosiviteit en meedogenloosheid vooralsnog sterk te verbloemen. Waar andere talentvolle backs dit seizoen door de mand vielen, bleef Blind overeind.

 

Rechtshalf: Jens Toornstra

toornstraHoewel Toornstra eigenlijk beter uit de voeten kan op de linkerflank in de uitstekend functionerende Utrecht-ruit, hebben we hem noodgedwongen op rechts moeten plaatsen. Niettemin stond hij als een van de eersten op ons wedstrijdformulier. Was de slimme middenvelder – die in 2009 nog bij amateurvereniging Alphense Boys speelde, terwijl hij studeerde aan de Universiteit van Amasterdam – tot de winterstop de smeerolie van het toen nog succesvolle ADO, hij past zich naadloos aan het Utrechtse combinatievoetbal van dit jaar aan. Met zijn loopacties vanaf het middenveld en zijn feilloze techniek lijkt zijn plafond niet in de Domstad te liggen.

 

Centraal op het middenveld (rechts): Siem de Jong

de jongAanvoerder Siem de Jong staat symbool voor het Ajax van dit seizoen. Hij rent, vliegt, loopt en scoort en is nooit op een wanklank te betrappen. De Jong is een speler die er staat als het moet, maar wars is van rare fratsen of egoïsme. Ooit hoopte Ajax op bevliegingen van individualisten als Suárez en El Hamdaoui, maar die tijd is voorbij. Eerlijk is eerlijk: De Jong oogt een stuk minder spectaculair dan de genoemde spelers, maar er is één groot verschil: met De Jong worden wel prijzen gepakt. Bovendien laat hij andere spelers excelleren. Een speler die zowel teamspeler als beslisser is, hoort zonder twijfel in ons elftal thuis.

 

Centraal op het middenveld (links): Lerin Duarte

duarteIn het casinovoetbal van Heracles was het voor rasvoetballer Lerin Duarte soms flink aanpoten om de rust op het middenveld te bewaren. Hij slaagde daar wonderwel in. Waar andere spelers soms geen idee meer hadden waar ze moesten lopen, wist Duarte met een haast nonchalante eenvoudigheid overeind te blijven. De voormalig Spartaan beschikt over een feilloze techniek, maar is daarnaast ook een felle balafpakker. Het maakt de middenvelder, die gezegend is met een prima linkerbeen, tot een complete speler die een niveautje hoger absoluut niet zou misstaan. Een speler die al speelt op dat hoger niveau als Kevin Strootman (ook een oud-Spartaan) deed het dit seizoen ook prima, maar we hebben meer bewondering voor Duarte, omdat hij bij een team als Heracles overeind blijft.

 

Linkshalf: Christian Eriksen

eriksenStop met de discussie: Christian Eriksen is géén eeuwig talent. 2012/2013 was voor de Deense spelmaker het seizoen van de bevestiging: hij liet over een heel seizoen eindelijk op constante basis zijn kwaliteiten zien. Eriksen is de afgelopen seizoenen veranderd van een flegmatieke ‘nummer 10’ naar een speler die met een vanzelfsprekende rust het spel verdeelt. Als Eriksen de bal heeft, ziet voetbal er plots heel makkelijk uit. Spelers die dat onder de knie hebben zijn dun gezaaid. Waarschijnlijk hebben we van de kwaliteiten van de sympathieke Deen dit seizoen het laatst kunnen genieten in de Eredivisie, maar als hij de huidige ontwikkelingscurve weet vol te houden, lijkt hij hard op weg een kopie van de Catalaan Xavi te worden.

 

Achter de spits: Wilfried Bony

bony31 goals in 30 wedstrijden. En van de vier wedstrijden die Bony miste, verloor Vitesse er vier. Met die statistieken is nadere uitleg eigenlijk overbodig. Op de beresterke Ivoriaan staat dit seizoen geen maat. Fred Rutten heeft zijn elftal vakkundig om zijn schaduwspits heen gebouwd: iedereen is best bereid een stapje extra te lopen als Bony uiteindelijk de bal tegen de touwen in het GelreDome schiet. Dat deed hij met verve. Er is geen enkele speler in de competitie die in zijn eentje zoveel invloed had op de prestaties van zijn team en met die kwaliteiten hoort hij sowieso in het elftal van het jaar thuis.

 

Diepe spits: Graziano Pellè

pelleDe (huur)transfer van Graziano Pellè spot met de werkelijkheid van beleidsmakers, technisch managers en directeuren. Op een zomervakantie trof de knappe Italiaan de zoon van Feyenoordtrainer Ronald Koeman en het spitsloze Feyenoord kwam ter sprake. De uitzichtloze positie van Pellè bij zijn club Parma, maakte één plus één al snel twee. Feyenoord handelde snel en had in Pellè – uitgelachen en verguisd bij AZ – de spits die het zocht. Een aanspeelpunt, een cultheld en een goalgetter: de Italiaan is het allemaal. Geen wonder dat Feyenoord grif geld neertelde om de Italiaan definitief naar de havenstad te halen. Hoe afhankelijk Feyenoord van de sterke Italiaan is, bleek tijdens een schorsing van Pellè: juist op het moment dat de titel binnen handbereik leek, stokte zonder de spits de motor. Pellè lijkt plezier te hebben in de Kuip en toont na jaren van ploeteren eindelijk zijn kwaliteiten met 27 treffers op zijn CV. Moraal van het verhaal: trainers, stuur je zonen naar vakantieadressen waar veel voetballers komen. Je weet immers maar nooit.

 

Bankzitters

 

Robbin Ruiter

Utrecht heeft met Ruiter in Volendam een zekerheidje in het doel opgevist. Hij laat dit seizoen veelvuldig zien een talentvolle doelman te zijn en daarbij opgeteld dat zijn beste jaren ongetwijfeld nog komen, maakt dat de Domstedenaren een groeibriljantje in huis hebben.

Stefan de Vrij

De Vrij was dit seizoen wederom uitstekend. Het is bijna niet meer bijzonder dat de Feyenoorder de defensie aan de hand neemt. Voor een jongen van 21 jaar is dat echter bijzonder te noemen. Enkel de pech dat Alderweireld zich stormachtig ontwikkelde, zorgt dat hij niet in ons basisteam staat.

Jordy Clasie

Voor de positie als centrale middenvelder was het kiezen tussen Marco van Ginkel en Jordy Clasie. We kiezen voor Clasie omdat hij nog dominanter is voor het Feyenoordmiddenveld dan Van Ginkel voor Vitesse. Clasie eist op en verdeelt. Een ouderwetse ritmebepaler die gelukkig ook na de zomer nog in De Kuip speelt.

Nana Asare

Loopwoner Nana Asare is al jarenlang onderschat. De Utrechter is een plaag voor elke tegenstander en weet continu de ruimte tussen middenveld en aanval te bespelen. Dat liet hij dit seizoen succesvol zien. Asare weet daarmee als aanvallende middenvelder de dit seizoen verrassend presterende Zwollenaar Mateusz Klich nipt achter zich te laten.

Youness Mokhtar

We kenden Mokhtar als jeugdspeler van PSV en speler van FC Eindhoven. Hij laat bij Zwolle echter zien snel te kunnen aanpikken op hoger niveau. De karakteristieke actie van de behendige flankspeler  – vanaf links naar binnen snijden en schieten – doet denken aan Arjen Robben – maar dan andersom.

Filip Djuricic

Het was het laatste seizoen dat we mochten genieten van dit Joegoslavische wonderkind. Het stijlvolle spel van de ‘nummer 10’ annex hangende linksbuiten, zal gemist worden in Friesland, maar met veel plezier begroet worden in Estádio da Luz, want daar, voor Benfica, gaat deze ‘Cruijff van de Balkan’ vanaf komend seizoen zijn virtuositeit ongetwijfeld tonen.

Alfred Finnbogasón

In de strijd achter Pellè en Bony was het dringen: Finnbogasón, Altidore en Malki zijn allemaal typische goalgetters en daarom hebben we ze op dat vlak vergeleken. Finnbogasón heeft van de drie veruit het beste moyenne en is zodoende onze inval-spits.

 

Trainer

 

Frank de Boer/Jan Wouters

We kiezen voor een trainersduo, omdat zowel De Boer als Wouters dit seizoen lieten zien dat de kwaliteit van een team meer kan zijn de som van de afzonderlijke spelers. Ze lieten beide de kracht van het collectief zien en deden dat beide niet altijd onder de makkelijkste omstandigheden. Voor zowel De Boer als Wouters dit seizoen niets dan lof.

Houd de site in de gaten, want donderdag verschijnt ons flop-team van 2012/2013!

Over Remy Maessen

"Ik herinner het me als de dag van gisteren. Het was zaterdagmiddag rond een uur of twee. Die ochtend had ik – als voorhoedespeler van de D-jeugd van de inmiddels niet meer bestaande voetbalclub KVC – waarschijnlijk weer wat kansen om zeep geholpen en ik zat inmiddels huiswerk te maken. Mijn vader, toenmalig bestuurslid van VVV, vroeg of ik zin had om die avond samen met hem naar ‘De Koel’ – nog steeds Neerlands meest pittoreske voetbalstadion – te gaan voor de wedstrijd tussen VVV en FC Den Bosch. De Venlonaren hielden het Den Bosch van Ruud van Nistelrooij en Anthony Lurling op 1-1 en mijn liefde voor het spelletje was geboren. Inmiddels, 14 seizoensgidsen van Voetbal International verder, ben ik bijna afgestudeerd als parlementair historicus en durf ik te zeggen dat ik van meer antiquarische voetbalfeitjes – van lang vergeten eindtoernooien tot de Nigeriaanse competitie anno 2011 – op de hoogte ben dan menig ander liefhebber. Deze feitjes zal ik – evenals mijn ervaring als hoofredacteur van diverse tijdschriften – gaan aanwenden om dit initiatief tot een succes te maken. Kleine momentjes en kenschetsen van vergeelde voetbalbladzijden vormen mijn specialisatie – bedoeld om bij elke lezer een ‘aha-erlebnis’ op te wekken."

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: