//
Artikel
Artikelen

Één speler, twee carrières. Hoe achttien minuten in Kiev het leven van Marcel Peeper veranderden

“Het liep lekker met Richard Witschge achter me,” zo herinnerde het slachtoffer die dag. “Ik had een paar goede acties. Toen werd ik finaal doormidden geschopt, mijn hele been in puin. Die gozer mocht gewoon blijven staan; hij kreeg niet eens geel”. En de dag was nog zo mooi begonnen voor de 25-jarige debutant in Oranje. Na al het verdriet en ongeluk dat hem dat jaar was overkomen, was de uitnodiging voor het vaderlandse keurkorps een spaarzaam lichtpuntje. Achttien minuten had de opleving van de getroebleerde buitenspeler geduurd, achttien luttele minuten op het hoogste niveau, voordat een roekeloze Sovjetspeler met de naam Gorloekovitsj de celdeur weer in het slot gooide. Het licht ging wederom uit. Nee, 28 maart betekende voor het jaar 1990 niet de ommekeer, een positief kantelpunt, het zou veeleer de welhaast eindeloze verlenging en verdieping van de ellende betekenen. “Waarom ik? Waarom moet ik zó veel ellende doorstaan in zó weinig tijd”? In het vliegtuig terug uit de Sovjet-Unie had hij moeite zijn tranen voor het meegereisde journaille te verbergen, hoewel niemand hem die kwaad zou hebben genomen. Nee, Marcel Peeper viel in 1990 allerminst te benijden. Maar toch bleef hij positief.

De geboren Amsterdammer Marcel Peeper doorliep de jeugdopleiding van Ajax, maar wist nooit voor het eerste van die club uit te komen. Hij debuteerde in 1985 als profvoetballer bij buurman HFC Haarlem, dat indertijd in de Eredivisie uitkwam. De linkspoot speelde verdienstelijk en verwierf binnen de vier seizoenen dat hij bij de club actief was, snel een basisplaats. Dat bleef bij andere clubs niet onopgemerkt en in 1989 verwisselde Peeper het westen van het land voor een verblijf in het oostelijke grensgebied Twente. De eerste seizoenshelft bij de lokale FC had de getalenteerde linkshalf dan wel linksbuiten meteen een basisplaats te pakken. Hij speelde goed. PSV toonde interesse en er deden ook geruchten de ronde dat de Italiaanse topclub Juventus de snelle linksbenige speler op de korrel had. Met het oog op de WK die zomer had Peeper veel zin in het jaar 1990. Hij zat tegen de nationale selectie aan en dat was niet zomaar een elftal: de geniale lichting die ’s lands eerste en enige internationale titel had binnengehaald was favoriet bij uitstek voor het mondiale toernooi in Italië die zomer. Peeper had het gevoel dat hij daar zomaar bij zou kunnen zijn.

Het lot besliste echter anders. Wat betreft zijn aanwezigheid op het WK, maar ook op een veel gruwelijkere andere wijze. Het niet kunnen meedoen aan het WK zou dat jaar namelijk bij lange na niet de grootste deceptie zijn. Nee, een aantal maanden voorafgaand aan die achttien minuten in Oranje verloor Peeper in twee auto-ongelukken zowel zijn toenmalige vriendin, als voetbalvriend  Tom Krommendijk. Die laatste was daags voor zijn overlijden getransfereerd naar Twente, toen het noodlot toesloeg in de rit naar huis van zijn eerste wedstrijd bij de club. Het verlies van zijn vriendin vlak voor zijn enige interland was voor Peeper echter het absolute dieptepunt. Het tekende de optimistische voetballer evenwel dat hij zelfs deze gitzwarte gebeurtenis uiteindelijk om wist te zetten in positieve motivatie.

Het leerde Peeper namelijk de tijdelijkheid en relativiteit van de beenbreuk in te zien. Dat bot zou wel herstellen, zo pepte de onfortuinlijke linkspoot zichzelf op. Hij had namelijk het absolute van de dood leren kennen, een verse ervaring die een beenblessure in perspectief plaatste. De dood van zijn vriendin: “dát was pas echt erg. Zij kwam nooit meer terug. Met mijn been zou alles wel weer goed komen. Dat was ook een ramp, maar wel van een andere orde van grootte”, aldus de speler in 2001 in het dagblad Trouw. Peeper was vastberaden een relatief snelle comeback te maken; hij dacht oorspronkelijk aan een maand of acht voor hij weer op het veld zou kunnen staan. Critici en trainers waren minder optimistisch, zeiden dat de linksbenige speler nooit meer zijn oude niveau zou halen en er jaren uit zou liggen. Zij zouden gelijk krijgen.

Ondanks maandenlange van pijn vergeven revalidatietrajecten, eindeloze en eenzame ziekenhuisdagen, enkel doorbroken door een viertal zware operaties, bleef Peeper bovenal een optimist. “Ik moest vechten voor mijn plaats als profvoetballer. Ik mocht gewoon niet toegeven aan het idee dat ik het niveau van voor die schop nooit meer zou halen”, zo liet hij later in dezelfde krant optekenen. “Natuurlijk ben ik heel verdrietig geweest. Natuurlijk vraag je je wel eens af waarom mij dat nou moest gebeuren. Maar ik ben er niet aan onderdoor gegaan. Er was altijd wel iets moois om naar uit te zien”. Dat iets bleek echter een heel kleine stip, op een heel verre horizon. Peeper zou namelijk 2,5 jaar nodig hebben om volledig te herstellen van de aanslag. En toen die tijd eindelijk was gekomen speelde hij met een lang stuk metaal in zijn benen en was hij inderdaad nooit meer de oude.

Maar hij had het tenminste gered om door te kunnen gaan als profvoetballer. Zonder het vertrouwen van FC Twente overigens. Die club had, in een poging nog anderhalf miljoen euro aan de gevallen buitenspeler te verdienen, gepoogd Peeper te laten afkeuren. De KNVB toonde zich gelukkig wel begaan met het lot van de Amsterdammer, door hem in de zomer van het WK 1990 een cruise door de Middellandse Zee en een vakantie op Sardinië en Sicilië aan te bieden. De linkspoot revalideerde langzaam, kwam een korte poos voor Sparta uit en vertrok in 1993 naar onze zuiderburen, om bij SC Lokeren aan de slag te gaan. Daar speelde hij vier seizoenen, kwam later nog bij FC Groningen terecht en sloot zijn ‘tweede’ carrière uiteindelijk af in Duitsland, bij Wuppertal SV.

In het gesprek met Trouw bleek Peeper ondanks alles niet ontevreden. Zijn droom om op het absolute topniveau te acteren had hij moeten opgeven, maar hij had niettemin een hernieuwde kans als profvoetballer gehad. De hoop opgeven of negatief in het leven staan paste niet bij de geplaagde voetballer. De nogal onderkoelde behandeling door FC Twente of roekeloosheid van Gorloekovitsj, Peeper onderging het zonder er aan onderdoor te gaan. “Het is allemaal zo betrekkelijk”, aldus de Amsterdamse voormalige vleugelflitser. Echte steun had hij gehad aan zijn ouders, en aan de Twentse assistent-coach Eddy Achterberg, die hem bijstonden in zijn lange revalidatie. Aan die steun hechtte de linkspoot meer waarde.

Peeper kwam de Slager van Kiev nog één keer na het incident in 1990 tegen. In Italië negeerde Gorloekovitsj zijn slachtoffer volledig, stoïcijns voor zich uitkijkend. Peeper kon er later alleen maar zijn schouders over ophalen en zeggen dat hij wel zijn excuses aangeboden zou hebben, als de rollen omgedraaid waren geweest. Maar hoewel Peeper het incident lang achter zich heeft gelaten, blijven bij de Skyboxredactie de gedachten onwillekeurig teruggaan naar die gruwelijke overtreding en het vreselijke geluid van krakende botten in Kiev. Of, om met de schitterend eenvoudige woorden van Trouw-journalist Rob Pietersen te spreken. “Kiev: krak”.

Bron:

http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2518133/2000/10/24/Altijd-iets-moois-om-naar-uit-te-zien.dhtml

Over Thomas Vries

"Mijn voorliefde voor voetbal en voetbalverhalen komt voort uit een in mijn jeugd ingeslopen gevoel van miskenning. De kleine Thomas – rechtsbuiten van D-1 van VV Beegden – schreeuwt in mijn volwassen zelf over het algemeen hard om aandacht die hij als – laten we eerlijk zijn – matig begenadigd manusje-van-alles nooit kreeg van jeugdtrainer Grad. Daar komt ook mijn onvoorwaardelijke steun aan de underdog vandaan: zie het als een verlate zelfrechtvaardiging. Aldus voel ik me genoodzaakt op een andere manier aan te tonen dat ik heus wel ergens goed in ben wat betreft voetbal: niet zozeer tegen een bal trappen, maar meer het schrijven van het voetbalverhaal. Als door het postmodernisme beïnvloede cultuurhistoricus en stadsgeograaf is het mijn doel om aan De Skybox bij uitstek narratieve bijdragen te leveren. Het gaat mij vooral om het uitwerken van een gekozen thema, een invalshoek, een mooie anekdote of metafoor: onderwerpen als sociale vereniging, de tragiek van het zwarte gat na de voetbalcarrière en het persoonlijke verhaal van een net-niet wereldberoemde voetballer, dát zijn de verhalen die ik graag als ware het een voorleesavondje aan het publiek van deze website wil vertellen. De mogelijkheid tot het uitwerken van een heel kleine metafoor, een vergeten tragiek, tot een kort romanachtig verhaal is waarom ik met veel enthousiasme samen met mijn compagnons dit initiatief heb opgericht."

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: