//
Artikel
Artikelen

Hollywood in de Lichtstad. Waarom PSV geen kampioen zal worden in 2013

Door Jelle Blom

Eindhoven heeft de recepties al gepland, de podia al besteld en Guus Meeuwis al geboekt, in mei 2013 zal het kampioensfeest van PSV gevierd worden. Carnaval 2.0 zit er aan te komen. PSV wordt kampioen. Althans zo was de situatie in het voorseizoen. PSV is echter aan het imploderen. Het kaartenhuis met de stevigste fundering blijkt toch als eerste te vallen onder de grote druk van ego’s, slecht beleid en nog meer ego’s. De acteurs doen een wanhopige poging het doek te stoppen, maar dat lijkt onvermijdelijk te vallen op de voorstelling van PSV.

Marcel Brands ontwikkelt zich als een technisch directeur die de verdediging vergeet.

Marcel Brands ontwikkelt zich steeds meer tot een technisch directeur die de verdediging vergeet.

Niemand bij de Skybox, en waarschijnlijk ook niemand in het land, reageerde verbaasd toen het nieuws naar buiten kwam dat Adam Maher een transfer naar PSV wilde forceren. PSV was al langer in de markt voor de middenvelder en maakte eerder onbegrijpelijke beleidskeuzes. Maher, zonder twijfel een toptalent, is totaal overbodig op het middenveld van PSV. Met de ‘gouden driehoek’ van Strootman, van Bommel en Toivonen heeft PSV mogelijk het sterkste middenveld in de eredivisie. En op de bank zitten dan nog, Wijnaldum, Hutchinson en toptalenten Depay en Ritzmaier. Bovendien zou Mertens de ’10-positie’ waarschijnlijk ook ambiëren, zoals vele buitenspelers voor hem. Maher zou de zoveelste haring worden in de ton. De jonge middenvelder wordt geplaagd door het Afellay-syndroom. Zoals vele talenten voor hem schat hij zichzelf hoger in dan zijn prestaties rechtvaardigen. PSV heeft veel ervaring met dit syndroom, want naast de naamgever vertoonden ook Labyad, Pieters, ‘Maza’ Rodriguez, Manolev, Toivonen, Strootman en Depay de symptomen. De symptomen zijn natuurlijk algemeen bekend: misplaatste arrogantie,  grenzeloze ambitie, gebrek aan inschattingsvermogen, gebrek aan clubliefde en een slechte muzieksmaak. Een medicijn is hier helaas nog niet voor gevonden. Maher zal het voorbeeld volgen, een transfer eisen is immers een tekenende stap. Hij zal falen bij een topclub en vervolgens huilend op de bank zitten bij een subtopper. En als Maher denkt dat de financiële kant veel goedmaakt verwijs ik het verwende kind door naar Andy van der Meyde.

Bij PSV heeft blijkbaar niemand door dat de elf beste voetballers van Nederland niet een winnend team vormen als de helft op de bank zit. PSV heeft elf fantastische en talentvolle voetballers met Strootman, Toivonen, Wijnaldum, Mertens, Lens, Matavz, van Bommel, Narsingh, Locadia en Ritzmaier. Het spelletje ‘zoek-de missende-linie’ is in deze opsomming niet moeilijk. De verdedigers zijn afwezig, niet alleen in deze lijst, maar vaak ook op het veld. Wilfred Bouma, is al jaren over zijn hoogtepunt heen en zijn top lag al niet hoog. Hoe de leidinggevenden bij PSV ooit hebben kunnen denken dat een matig getalenteerde blaaskaak de leider van de achterhoede moet acteren is mij een raadsel. Geheel gespeend van talent is Bouma niet: hij acteert als de beste. Het is nooit zijn fout, hij heeft alles onder controle en als er fouten worden gemaakt kan Bouma als hardste schreeuwen richting zijn medespelers. Fredje zal vaak huilend in de auto zitten na weer een wanprestatie, ‘ben ik wel goed genoeg?’, ‘waarom ben ik altijd de pispaal?’ en ‘ze moeten altijd mij hebben!’. Zijn medeverdedigers zullen zich hetzelfde afvragen. Wanneer zullen de mannen met het geld zich realiseren dat geen van deze verdedigers een nieuwe Alex is? Of misschien een betere vraag: wanneer zullen zij doorkrijgen dat er echt nieuwe verdedigers nodig zijn? Al deze vragen en meer zullen door de hoofden van de heren spoken als ze op de training weer gedold worden door een A-junior. De verdedigers zullen steunen zoeken bij elkaar om hun eigen onzekerheid te verbergen en vrolijk de topper te blijven acteren.

Fredje Bouma is niet de enige acteur in de lichtstad. Erik Pieters acteert al jaren de international, terwijl zijn prestaties geen plaats in Oranje rechtvaardigen. Het toppunt was op zondag 20 januari, toen Erik Pieters als een ware Steven Seagal de gang van het Philips-stadion besloot te verbouwen. Om vervolgens huilend zijn moeder op te bellen dat hij bloedde uit zijn arm. Pieters is duidelijk een fan van de ‘tough-guy-act’. Maar de back zal eens een keer in de spiegel zijn perfect gemodelleerde haren moeten negeren en echt kijken naar zijn prestaties. Ook hij zal dan inzien dat een positie als linksback van PSV het hoogst haalbare is voor hem. Erik Pieters is duidelijk lid van de ‘Film Actors Guild’. Mark van Bommel is ook lid, hij acteert al jaren de veteraan op het middenveld, de man die de balans bewaakt, die de organisatie neerzet en toch een splijtende pass heeft. Hij acteert een versie van zichzelf uit lang vervlogen tijden. Het is een illusie Mark. Van Bommel is zo ver ‘over the hill’ dat die zelfs met een verrekijker niet meer zichtbaar is. Sommige zeggen dat hij ‘the hill’ heeft achtergelaten in München, sommige zeggen in Milaan en weer anderen in Barcelona, maar iedereen is het er over eens: hij is het kwijt. Mark is nu slechts nog goed voor een ordinaire schoppartij, pijnlijk voor een eens zo gewaardeerde voetballer. In wedstrijden waar Van Bommel meedeed verspeelde PSV zeventien punten, bleef de routinier aan de kant won de club. Maar de ‘Film Actors Guild’ bij PSV heeft nog meer leden: ‘Zanka’ Jörgensen acteert de meedogenloze verdediger, maar door een fout in Google-translate speelt hij de waardeloze verdediger, Marcelo doet een slechte imitatie van Alex, Willems acteert het toptalent, Matavz beweert te kunnen scoren, Waterman is gewoon waardeloos en Advocaat doet net alsof hij het voor het zeggen heeft. Het is een chaos in Eindhoven.

Moge het nog niet duidelijk zijn: succes is niet te koop. Of genuanceerder: succes is niet te koop met ondoordachte aankopen. PSV heeft de eigen opleiding volledig genegeerd, terwijl daar duidelijk een aantal potentiële toppers rondlopen. Talenten als Locadia, Ritzmaier en zelfs het potentiële ‘Afellay-syndroom’-slachtoffer Memphis Depay hebben een voorbeeld nodig. Iemand om zich aan te spiegelen, iemand om te volgen, kortom: een leider. Leiderschap is helaas niet het inslaan van glazen, schreeuwen naar medespelers of boos worden op verslaggevers. Echte leiders presteren in eerste instantie op het veld. Bij PSV zijn er slechts acteurs die de leider acteren. Hollywood aan de Rijn mag dan weliswaar al vergeven zijn aan Vitesse, maar de acteerprestaties bij PSV zijn tegenwoordig zo goed dat zij toch een titel verdienen. Tot nu toen lijkt ‘Hollywood in de Lichtstad’ echter de enige titel die PSV dit jaar gaat behalen.

Over Gastredactie

Mail ons en word gastredacteur!

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: