//
Artikel
Artikelen

Theo is thuis. Over de terugkeer van Theo Janssen bij Vitesse

Het was een broeierige laatste week van de transferperiode en Theo Janssen zat te schuiven op de stoel van zijn Ajax-leaseauto, klaar om de 107 kilometer over de A12 en de A2 van de ArenA naar het Gelredome te rijden. Het seizoen 2012-2013 was al begonnen met een nederlaag tegen PSV, een gelijkspel tegen AZ en twee overwinningen tegen NEC en NAC voordat Janssen openlijk begon te mokken over zijn onvrede Ajax en de weinig doortastende manier van zakendoen van de Vitesse-leiding. Vitesse-voorzitter Merab Jordania besloot tijdens het afronden van de onderhandelingen ineens een ton minder te willen betalen voor de begaafde linkspoot en de onderhandelingen leken in het slop te raken. Uiteindelijk besloot Janssen salaris in te leveren om een terugkeer bij zijn Vitesse te realiseren en de Arnhemse club heeft daarmee eindelijk een echte winnaar aangetrokken.

Door gastredacteur Jelle Blom

Theo Janssen in zijn natuurlijke habitat: ontbloot bovenlijf en peuk in de hand. Foto afkomstig van: http://www.voetbal.nl

Theo Janssen is terug naar de club die hem heeft opgeleid, groot gemaakt, uitgekotst en weer omarmd. Theo is een gevoelsmens en dat loopt als een rode draad door zijn carrière. Er wordt vaak gekscherend geschreven dat Theo buiten 100 kilometer van Arnhem niet kan functioneren. Natuurlijk is dat niet helemaal waar, de Grolsch Veste ligt immers 103 kilometer van Arnhem. De ArenA ligt zelfs nog 4 kilometer verder. Misschien ligt de magische ‘Theo-grens’ dus op 107 kilometer in plaats van de eerder aangenomen 100 kilometer, want als Ajacied was hij wisselvallig en lichtelijk ontevreden, maar toch was hij belangrijk in een elftal dat zich uiteindelijk tot het beste team van Nederland mocht kronen.

Het is niet moeilijk om in te beelden hoe Theo op het parkeerterrein P2 van de ArenA stond te lachen als een man zonder hechte band met de fans en de club terwijl beiden voor hem stonden te juichen. Theo zag eruit als een man getrouwd met een fotomodel, op wie hij  duidelijk niet verliefd was. Theo was nog altijd verliefd op dat meisje met een veel te grote mond en teveel make-up om de oneffenheden te verbergen waarmee hij voor het eerst experimenteerde achter een Arnhems fietsenhok. Maar er is geen Ajacied die Theo dit kwalijk neemt, zij weten ook nog hoe het was om verliefd te worden begin jaren ’70 of midden jaren ’90. Die eerste liefde is zo sterk dat zelfs Steven Ten Have en zijn bende van gebotoxte tasjesdieven die niet konden breken. Maar voor Theo Janssen is er maar één club die telt: Hollywood aan de Rijn.

Terug op een vertrouwd veld

Theo Janssen in actie voor Vitesse tegen Feyenoord. Foto afkomstig van: http://www.gelderlander.nl

Theo is blij om weer terug te zijn bij zijn eerste liefde en laat dat gelijk zien door Feyenoord te kijk te zetten op 2 september door Jordy Clasie te laten zien hoe overzicht en traptechniek er uitzien als ze wel correct worden uitgevoerd. Hij belandde als ervaren winnaar in een middenveld voor de toekomst met toptalenten als Pröpper, Van Ginkel en Van der Heijden. Theo was meteen de baas en zette de jongere generatie te kijk met zijn fantastische passes. Theo was als een kind in een snoepwinkel, een Jan Boskamp bij Voetbal International, een Michael Jackson op een kinderfeestje en Prins Harry in Las Vegas bij elkaar opgeteld. Het geluk straalde van zijn stoppelbaard en bracht een lach bij iedereen die Vitesse een warm hart toedraagt. Voor even was Theo weer de baas. Hij zette de lijnen uit zoals een dirigent een orkest in de maat laat spelen en liet anderen zich aan hem optrekken. Zo kreeg Theo het voor elkaar om met een matig getalenteerd Vitesse het grote Feyenoord te verslaan. Theo is terug.

Het jaar van het kampioenschap van Vitesse is inmiddels goed begonnen. Vitesse heeft 13 punten uit 5 wedstrijden en lijkt daarmee op koers om mee te draaien met de grote jongens. Het was waarschijnlijk iets te ambitieus van de stromannen van Jordania om 2013 uit te roepen tot het jaar van Vitesse, maar met Theo Janssen hebben de heren een stap in de juiste richting gezet. Niet alleen voetballend voegt Janssen veel toe aan Vitesse, maar Janssen geeft Vitesse ook een sympathiekere uitstraling die niet aanwezig was in een selectie vol reizigers die als een sprinkhanenplaag Vitesse kaalplukken om vervolgens te verkassen naar zonniger oorden. De imagoschade die Vitesse opliep door al het gedoe rond Reis en andere onsympathieke aankopen wordt nu teniet gedaan door een middenveld waar geen enkele voetballiefhebber zich aan kan ergeren. Van Ginkel is een topper in wording en Pröpper en Van der Heijden zijn sympathieke jongens die bij alle Nederlandse (sub)toppers altijd voor een mooie actie en een glimlach zouden zorgen. Helaas voor de rest van Nederland heeft één van de meest onsympathieke clubs nu één van de meest sympathieke middenvelden.

De Euroborg is altijd een lastige plek om een overwinning weg te slepen. En ondanks dat Groningen ver buiten de 107-kilometer-grens ligt wist Theo Janssen ook hier te overtuigen. Hij kreeg in de 30ste minuut een gele kaart voor het herhaaldelijk roepen van onoriginele scheldwoorden richting scheidsrechter Nijhuis die even daarvoor Jan-Arie Van der Heijden een volledig onterechte rode kaart toonde. Theo raakte niet in paniek, hij sprak zijn troepen toe als een ware Napoleon en zette de organisatie fantastisch neer. Groningen had geen schijn van kans tegen een opgeleefd Vitesse dat met de Peter Crouch-imitator Havenaar de beslissing in de wedstrijd zag invallen.

Terug in Arnhem

Na de wedstrijd tegen Groningen zit Theo waarschijnlijk als eerste in de bus wachtend op de chauffeur die in het stadion nog een laatste kopje koffie weg staat te werken. De buschauffeur weet natuurlijk ook dat Theo al zit te wachten om terug te keren naar Arnhem. Theo zal als de bus eindelijk vertrekt, vlak achter de trainer gaan zitten en met zijn kleine voetjes de rugleuning masseren en de vraag ‘zijn we er al?’ elke 10 kilometer herhalen. We weten immers dat de woordkeus van Theo niet altijd origineel is en met elke minuut die Theo buiten Arnhem is sterft er een deel van zijn ziel. Dit kan uiteraard ook komen omdat er tegenwoordig niet gerookt mag worden in een spelersbus. Theo zal het zwaar hebben, zijn zullen handen trillen en als de bus eindelijk aankomt op het veel te grote parkeerterrein van het Gelredome zal Theo al een Marlboro tussen zijn lippen hebben en een aansteker in de aanslag, klaar voor een hernieuwde aanval. Fred Rutten zal hier nooit iets van zeggen, niet alleen omdat Theo goed heeft gespeeld of omdat Theo belangrijk is voor het elftal, nee, Fred zal hier nooit iets van zeggen omdat dat gewoon niet in de persoon Fred Rutten zit. En Theo zal dit uiteraard weten. Want Theo mag dan wel een beperkt vocabulaire hebben en niet goed hebben opgelet tijdens zijn rijlessen, maar zijn mensenkennis staat buiten kijf.

Als Theo eindelijk weer thuis is, omringd door familie en vrienden, valt eindelijk de last van zijn schouders die de dag zo zwaar maakt. De verantwoordelijkheid die Theo draagt voor deze jonge spelersgroep zal hem af en toe vellen en eens in de zoveel wedstrijden zal ook hij een mindere dag hebben, hij is immers ook geen Ronaldo of Messi. Voor Vitesse is hij echter net zo waardevol als beide spelers voor de Spaanse grootmachten. Theo kent Vitesse en Vitesse kent Theo. Theo is thuis.

Over Gastredactie

Mail ons en word gastredacteur!

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: