//
Artikel
Artikelen, EK 2012

Voetbal is Oorlog: een terugblik op Portugal – Nederland op het WK 2006

Nu Nederland aan de vooravond van de allesbeslissende confrontatie met Portugal staat doemen enkele waanbeelden op aan de voetbalminnende horizon van ons platte land. Waren die Portugezen niet onze ‘Angstgegner’? En als we al niet van Denemarken kunnen winnen, belooft dat dan niet erg weinig goeds voor een voorspoedige afloop van Nederlandse kant? Laat staan het feit dat een simpele zege niet afdoende is om de Tsjechen – ook al geen favoriete tegenstander van Nederland – in de kwartfinale te treffen. Nee, Nederland moet van het gevreesde Portugal met minimaal twee doelpunten verschil winnen en dan hopen op een gunst van de oosterburen –  de scenario’s zijn ons de afgelopen dagen genoeg door de strot geduwd. En toch, hier en daar heeft iedereen een sprankje hoop overgehouden, hoewel het in het openbaar vaak tegengesproken wordt. Maar is dat sprankje hoop wel terecht, gezien eerder confrontaties met de Portugezen. We gaan terug naar Nürnberg 25-6-2006.

Oranje begon goed en fel aan de wedstrijd, met een schot van Van Bommel dat rakelings voorlangs ging in de tweede minuut. Echter, dezelfde Limburger toonde in dezelfde minuut ook het andere kenmerk van deze wedstrijd: hij pakte geel na een overtreding op Ronaldo. De wedstrijd was zo jong dat nog niemand een druppel zweet had verloren. Nederland speelde in de openingsfase goed, met een middenveld met de punt naar achter bestaande uit Sneijder – Van Bommel – Cocu: Sneijder fungeerde als opbouwer en meest teruggeschovene van het trio. De hoop van de openingsfase vervloog echter toen Maniche in de 23e minuut de 1-0 uit het niets binnenschoot. Gewond door de plotse treffer strompelde de Nederlandse leeuw naar de aftrap.

Figo wist de Nederlanders volledig uit hun spel te halen. Foto: Wikimedia Commons

Figo wist de Nederlanders volledig uit hun spel te halen. Foto: Wikimedia Commons

De Nederlandse leeuw beet fel van zich af, als een gewonde kat in het nauw die rare sprongen maakt. Het Portugese paradepaartje likte half huilend zijn wonden. Maar tandeloos waren de zuidelijke Europeanen zeker niet. Waar Nederland een gewonde leeuw acteerde door woest en wild van zich af te bijten naar alles dat los en vast zat, daar speelde Portugal succesvol de rol van de panter: sluw, heimelijk en gemeen. Wat provocaties betreft dan:  vooral Figo lokte de Nederlandse leeuw uit het hol. Maar zelfs de panter was niet volledig bestand tegen de verhitte situatie op het veld, en liet zich hier en daar geheel tegen haar aard in volledig gaan. Het was Mark van Bommel, niet voor niets de meest zuidelijk geboren Nederlander op het veld, die qua het irriteren van de tegenstander en het aannaaien van kaarten net zo goed een rood-groen-shirt aan had kunnen trekken. Zet daarbij notoire kaarten-uitlokkers Deco en Figo op het veld en het recept van een kaartenregen van historische proporties was compleet.

Scheidsrechter Ivanov, die van meet af aan de controle over de wedstrijd kwijt was, trok maar liefst zestien gele en vier rode kaarten, nog steeds een absoluut dieptepunt op een WK. Dat gezegd hebbende, dat hij die kaarten uiteindelijk trok, kan hem niet verweten worden gezien de aard van de wedstrijd en overtredingen. Zoals al gezegd werd de toon gezet door de drieste charge van ‘De Kannibaal’ op dure benen van wonderkind Ronaldo, wiens littekens van de noppen van Boulahrouz naar verluid nog steeds gaan branden als de tweede rechtsback van het Nederlands elftal in de buurt is, als ware hij een Harry Potter. Ook Ronaldo kan bij tijd en wijlen welhaast toveren, maar Boulahrouz brak samen met zijn moed ook zijn toverstokje: CR7 presteerde die avond weinig. Ondanks de achterstand kreeg Oranje hoop toen Costinha vlak voor rust zijn tweede gele kaart kreeg wegens hands en moest inrukken. Ronaldo zat toen overigens al aan de kant met ijs op zijn bovenbeen. Die hoop verdween in de tweede helft als sneeuw voor de zon toen Figo met een hoop misbaar Boulahrouz zijn tweede gele kaart aannaaide: tien tegen tien.

Een ander sportief dieptepunt was de scheidsrechtersbal die in de 73e minuut werd gegeven: in plaats van de bal netjes uit te trappen, passte Cocu de bal snel naar Heitinga die als rechtsback naar het vijandelijke strafschopgebied spurtte. De ontregelde Portugezen wisten in de vorm van Deco niets anders te doen dan aan de rem te trekken: Johnny werd onderuit gekegeld. Op de grond kreeg Heitinga nog een trapje, terwijl in het opstootje dat volgde een naamloze Portugees over het gras vloog. Hoe dan ook: Deco kreeg geel, net als Sneijder die de bovengenoemde Portugees gras had laten eten in het opstootje en Van der Vaart. Vijf minuten laten kreeg Deco de tweede gele kaart omdat hij de bal niet wilde afgeven na een vrijetrap voor Nederland: de tweede rode kaart voor Portugal en wederom een overtalsituatie voor Nederland in het laatste kwartier. Ondanks grote kansen voor Kuyt – die in de spits stond ten faveure van Van Nistelrooy – wist Nederland de treffer van Maniche niet ongedaan te maken. Met de tweede gele kaart voor Van Bronckhorst in de blessuretijd werd tevens een record gevestigd, hoewel daar niemand trots op was.

Nederland had met twintig tegen tien schoten de overhand in het duel met Portugal in 2006, maar was evengoed kansloos. Vanaf de eerste minuut waren de Portugezen de baas, niet zozeer voetballend, als wel mentaal. De Portugezen ontregelden het spel van Nederland met overtreding na overtreding, kregen elf gele kaarten en twee rode, maar scoorden op het beslissende moment. Waar Nederland had moeten blijven vasthouden aan de eigen filosofie, rustig en gepolijst rondpassen, daar lieten zij zich uitlokken tot het wedijveren met de Portugezen  op hun terrein, met hun spelletje. Bij dezen dan nog een keer alle overtredingen in compilatie: opdat we weten hoe we het vanavond níet moeten doen.

Over Thomas Vries

"Mijn voorliefde voor voetbal en voetbalverhalen komt voort uit een in mijn jeugd ingeslopen gevoel van miskenning. De kleine Thomas – rechtsbuiten van D-1 van VV Beegden – schreeuwt in mijn volwassen zelf over het algemeen hard om aandacht die hij als – laten we eerlijk zijn – matig begenadigd manusje-van-alles nooit kreeg van jeugdtrainer Grad. Daar komt ook mijn onvoorwaardelijke steun aan de underdog vandaan: zie het als een verlate zelfrechtvaardiging. Aldus voel ik me genoodzaakt op een andere manier aan te tonen dat ik heus wel ergens goed in ben wat betreft voetbal: niet zozeer tegen een bal trappen, maar meer het schrijven van het voetbalverhaal. Als door het postmodernisme beïnvloede cultuurhistoricus en stadsgeograaf is het mijn doel om aan De Skybox bij uitstek narratieve bijdragen te leveren. Het gaat mij vooral om het uitwerken van een gekozen thema, een invalshoek, een mooie anekdote of metafoor: onderwerpen als sociale vereniging, de tragiek van het zwarte gat na de voetbalcarrière en het persoonlijke verhaal van een net-niet wereldberoemde voetballer, dát zijn de verhalen die ik graag als ware het een voorleesavondje aan het publiek van deze website wil vertellen. De mogelijkheid tot het uitwerken van een heel kleine metafoor, een vergeten tragiek, tot een kort romanachtig verhaal is waarom ik met veel enthousiasme samen met mijn compagnons dit initiatief heb opgericht."

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: