//
Artikel
Artikelen, EK 2012

De dood of de gladiolen? Een tweeluik vol natte-vinger-werk betreffende het EK. Deel 2

De Skybox heeft helaas geen beschikking over een glazen bol, maar we gaan het toch proberen: voorspellen! Want, zoals het spreekwoord zegt is er geen mooiere pret, dan voorpret. We doen dit middels een tweeluik, waarvan het eerste deel eerder deze week geschreven is door collega Maessen en waarvan dit tweede gedeelte door ondergetekende uiteen wordt gezet. Daar waar collega Maessen reeds de potentiële verrassingen aan de kaak stelde, is het nu tijd om te kijken naar de bittere teleurstellingen die komend toernooi met zich mee gaat brengen. Wie valt er door de mand en gaat als duizelingwekkende deceptie de geschiedenisboeken in? De Skybox neemt alvast een kijkje in de glazen bol van de toekomst!

De geschiedenis herhaalt zich?              
Een blik op de potentiële teleurstellingen kan niet beginnen zonder te kijken naar ‘ons’ eigen Nederlands Elftal. Voor een team dat twee jaar geleden finalist werd, kan slechts het winnen van de titel feitelijke progressie behelzen. Een duik in de geschiedenisboeken leert dat het toernooi dat plaatsvond na een Nederlandse finaleplaats steevast op een deceptie uitliep: de heren in 1976 en 1990 kunnen erover meepraten. Cijfers die met het oog op 2012 gevaarlijk zijn. Enige maanden geleden luidde De Skybox al de noodklok: een waarschuwing die door enkele hardnekkige positivisten genadeloos naar het rijk der fabelen werd verwezen. Het huidige Nederlands Elftal baart echter wel degelijk reden tot zorgen. In een poule waarin topfavoriet Duitsland – ook al is het de vraag hoe de Duitsers de teleurstelling van een verloren CL-finale weten te verwerken gezien de meest recente vorm van de Duitsers –  en het altijd lastige Portugal de voornaamste concurrenten zijn moet dit elftal van meet af aan fris aan de start verschijnen. Hoewel spitsen Klaas-Jan Huntelaar en Robin van Persie in bloedvorm verkeren, lijkt Van Marwijk beide aanvallers geen plek in één elftal te gunnen, getuige het feit dat beiden tot aan vorige week geen enkele keer samenspeelden onder de vaak defensief ingestelde bondscoach. En als het spel in de oefenwedstrijd tegen de Bulgaren de graadmeter is, de spelers gemotiveerd of niet, dan geldt er helemaal een negatief reisadvies voor Polen en Oekraïne.

Wesley Sneijder heeft allerminst een succesvol seizoen achter de rug. Kan hij het nog brengen dit EK?

Een defensief blok met beroepsschoffelaar Nigel de Jong en routinier Mark van Bommel en de al een seizoen lang uit vorm zijnde Wesley Sneijder lijken voor Van Marwijk zekerheidjes, waardoor één van de twee topschutters noodgedwongen op de bank zal verdwijnen. Een belediging voor de voetbalfan die onder het mom van “zekerheid inbouwen” in de doofpot zal verdwijnen. Daar rijst de vraag bij of Sneijder, inmiddels in het bezit van een klein bierbuikje, het allemaal nog wel kan belopen en of de geneugten des levens de ooit zo excellerende middenvelder niet te goed zijn gevallen. Het afgelopen seizoen bij Internazionale FC doet het ergste vermoeden. Van Marwijk lijkt echter overtuigd van de kleine middenvelder, wat onherroepelijk ten koste lijkt te gaan van Huntelaar of Van Persie.

Daarnaast beginnen Joris Mathijsen en Dirk Kuyt hevige slijtageverschijnselen te vertonen, terwijl het maar de vraag is hoe de lange tijd geblesseerde Gregory van der Wiel en de tobbende Maarten Stekelenburg zich handhaven. Oke, wie een linksbuiten zoekt wiens specialisatie het afstoppen van een back is, is bij Dirk Kuyt aan het goede adres. Maar dat op de vleugels van Oranje ten koste laten gaan van dan wel de topscorer van de Bundesliga – met Van Persie als diepe spits en de Katwijker op de vleugels – , dan wel de beste speler uit de Premier League zou te gek voor woorden zijn. En of de pas achttienjarige Jetro Willems – vorig seizoen nog actief in de Jupiler League – zich staande houdt tegen de Götze’s en Nani’s van deze wereld is nog maar de vraag: voormalig VVV’er Ruben Schaken lacht zich nog dood over zijn ‘duels’ met de volledig overklaste PSV-back. Het Europese debakel van PSV in Valencia, waar Willems na een half uur met het schaamrood op de kaken de kleedkamer op mocht zoeken, bracht in dit kader de beperkingen van de onrijpe verdediger aan het licht. En dat middenvelder Stijn Schaars geen wonderback is werd afgelopen oefeninterlands eveneens duidelijk. Zet dit relatief oude elftal – een gevolg van de conservatieve geest van Van Marwijk – bovendien af tegen het taaie Portugal en de Duitse voetbalmachine die enige tijd terug Oranje alle hoeken van het veld liet zien en het is duidelijk: de Oranje-attributen zouden zomaar weer snel terug naar zolder kunnen.

Wilfred Bouma in zijn luxueuze bolide voor de poorten van Hoenderloo

Out of the blue dook bovendien ineens de naam van Wilfred Bouma (bijna 34) op in de selectielijsten van Van Marwijk. Wie dacht dat het een typefout betrof die betrekking had op HSV-verdediger Jeffrey Bruma had het mis: PSV’er Bouma schoof weer aan in de bossen van Hoenderloo. Een constatering die op zijn minst verbazing opwekt, daar de routinier genadeloos door het ijs is gezakt als leider der Eindhovense achterhoede afgelopen seizoen. De vele tegengoals van PSV, 47 om precies te zijn, zijn immers te liëren aan het labiele centrum van de flegmatieke Braziliaan Marcelo en, jawel, de oude Wilfred Bouma. En wie de routinier in de oefeninterland tegen de Slowaken flater op flater zag slaan houdt ook zijn hart vast met duels tegen Mario Gomez en Cristiano Ronaldo in het vooruitzicht. Het feit dat de altijd in Eindhovense echelons verkerende Ronald Waterreus de voorvechter van “de meest logische optie op de linksback Fredje Bouma” is, geeft aan dat een enkeltje Stadsomroep Eindhoven voor de analyticus de NOS en bovenal de Nederlandse voetbalkijker goed zou doen. Ook al beweert Bouma zelf  te hebben “bewezen van waarde te kunnen zijn voor het Nederlands Elftal”; het duidt in dit kader bovenal op schromelijke zelfoverschatting, getuige diens hemeltergend trage korte sprints en immer grote mond buiten de lijnen. Wie zich de beelden van een 35-jarige Anthony Lurling herinnert die de op zijn kont vallende Bouma kinderlijk eenvoudig uitkapt weet genoeg: een plaats voor Bouma in het elftal kan Oranje het toernooi kosten. Hoe zouden afvallers Nick Viergever, Stefan de Vrij en Bram Nuytinck zich voelen als ze thuis met een zak chips op de bank hun talent beledigd zien worden door het hoopje vergane voetbaltreurnis dat Bouma heet? Daar zijn geen psychologen voor nodig.

Met ‘golden oldies’ naar het goud?
Toch is het niet alleen Oranje dat zorgen baart. Hoewel Chelsea op uiterst geraffineerde wijze de Champions League binnen wist te slepen, functioneert het Engelse elftal ook bij de grillen van de routiniers John Terry, Ashley Cole en Steven Gerrard: spelers die hun hoogtepunt al meer dan twee jaar achter zich hebben gelaten in een WK-toernooi dat als ‘mislukt’ de boeken is ingegaan. Twee jaar en vele pijntjes en stramme spieren later, is het ook de vraag hoe de oude Engelsen het gaan maken op het komende toernooi. Want terwijl de Italianen en de Fransen hun elftallen drastisch hebben verjongd, lijken de Engelsen vast te houden aan het eeuwige leven der versleten routiniers. De blessures van Frank Lampard en Gary Cahill – door toedoen van de geniepige Dries Mertens – doen eveneens een stevige duit in het zakje vol ellende. Tel daar pure middelmaat in de vorm van de Glen Johnsons en de Phil Jones’s van deze wereld bij op en het is duidelijk: de Engelse voetbaltoekomst kan fronsend tegemoet gezien worden. Een botox-kuurtje zou wonderen doen in dit kader. Datzelfde geldt voor Griekenland, dat nog altijd vertrouwt op routiniers als oud-Heerenveenspits Giorgos Samaras en spelmaker Giorgos Karagounis. Het lijkt alweer een eeuw geleden dat de Grieken in 2004 Europees Kampioen werden, maar ze reizen dit jaar met grotendeels dezelfde spelers naar Polen en Oekraïne af. En we zijn acht jaar verder inmiddels.

Thuisland Oekraïne wordt nog altijd bij de hand genomen door routinier Andriy Shevchenko, de voormalige topschutter van AC Milan en Chelsea, tegenwoordig actief bij Dynamo Kiev. Verder bepalen middelmatige spelers als Andriy Voronin (ex-Liverpool) en verdedigende middenvelder Anatoliy Tymoschuk (Bayern München) het elftalmoyenne: een gedachte die doet hopen dat het thuisvoordeel dan maar soelaas kan bieden of dat aanstormend talent Andriy Yarmolenko (Dynamo Kiev) het op zijn heupen heeft. Ook heeft bondscoach Oleg Blochin een gigantisch keepersprobleem: liefst vier (!) keepers zijn geblesseerd –  waaronder Olexandr Shovkovsky (Dynamo Kiev) en Andriy Dikan (Spartak Moskou) – waardoor jonkies Oleksandr Bandura (Metallurg Donetsk) en Kiev-reserve Maksym Koval voor de leeuwen gegooid zullen worden. Reservekeepers uit Oekraïne: laat het de scouts van Helmond Sport niet horen. Het duidt erop dat thuisspelende verrassingen dan ook echt van de Poolse buren zullen moeten komen.

Het einde van een generatie

De kans is klein dat Milan Baros de Tsjechen veel goals gaat bezorgen. Foto afkomstig van: http://www.voetbalzone.nl

Ten westen van Oekraïne vinden we Tsjechië, dat jarenlang steunde op een elftal vol topspelers als de onvermoeibare Pavel Nedved, dribbelaar Karel Poborsky, de boomlange Jan Koller en technicus Tomas Rosicky. Rosicky is inmiddels vele jaren ouder en bewijst bij Arsenal het topniveau niet meer bij te kunnen benen, terwijl de overige topspelers reeds de geschiedenisboeken in zijn gegaan. Het is te hopen dat keeper Petr Cech een toptoernooi speelt, want geen enkele doelman wordt vrolijk van achterhoedespelers als Michal Kadlec (Bayer Leverkusen), Daniel Pudil (Cesena) en de alleen qua naam indrukwekkende Theodor Gebre Selassie (Slovan Liberec). En vragen of de goals zullen komen van routinier Milan Baros (Galatasaray) is vooral een retorische bezigheid: zestien goals in de laatste twee seizoenen in Turkije zijn geen indrukwekkende cijfers. Sommige landen hebben eens in de dertig jaar een gouden generatie en de verwachting is dat de Tsjechen daar het levende bewijs van zullen zijn.

Ook is het hopen dat Zlatan Ibrahimovic voor de Zweden meer goals gaat maken dan zijn trage verdedigers Andreas Granqvist en Olof Mellberg door gaan laten, in de wetenschap dat drollenvanger Andreas Isaksson de ballen weer uit het net mag gaan vissen. Gelukkig voor de Zweedse fans bleef Utrecht-miskoop Alexander Gerndt – die eerder de kranten haalde door het mogelijk mishandelen van zijn echtgenote dan door zijn prestaties op het veld –  thuis, al hebben de Zweden met Ibrahimovic de beste speler van het toernooi nodig om potten te kunnen breken in het Oostblok. Met de blessure van Feyenoord-revelatie John Guidetti hebben de Zweden in elk geval één wapen minder, al bezit de ploeg met rasvoetballers Kim Kallström en Rasmus Elm nog voldoende kwaliteit in het middenrif.

De geschiedenis leert ons dat ploegen die teren op in het verleden behaalde prestaties vaak door de mand vallen op grote toernooien. Frankrijk en Engeland voetbalden jaren door met de helden van weleer, die hun reputatie op deze wijze aan de gruzelementen wisten te helpen. Het oude Italië speelde jaren geen rol van betekenis meer, maar bezit nieuw elan en gaat met vertrouwen het toernooi in, ondanks de omkoopschandalen die het Italiaanse voetbal teisteren. Datzelfde geldt voor Les Bleus, die met een grondig gerenoveerd elftal de burelen bestijgen. De oude elftallen van zowel Nederland, Engeland als Griekenland  tarten hiermee het lot. De toernooien van 1976 en 1990 zouden de bondscoach moeten hebben gealarmeerd, doch die verkiest ervaring boven jeugd. Maar wie niet wil leren van in het verleden gemaakte fouten komt zichzelf uiteindelijk tegen. En zo lijkt de geschiedenis zich te gaan herhalen.

Over Boudewijn Wijnacker

"Voetbal is voor mij meer dan datgene dat zich binnen de lijnen afspeelt. Als cultuurhistoricus en stadsgeograaf ben ik van mening dat het bestaan van een BVO kan bijdragen aan de identiteit, historie en het karakter van een dorp, stad of regio. Vooral het mannelijke deel van een stedelijke populatie kent vaak een sterke affiniteit met een plaatselijke voetbalvereniging. Het is deze invloed van een voetbalvereniging op de samenleving die voor mij de drijfveer vormt voor het oprichten van De Skybox met mijn zeer gewaardeerde collega’s. Mijns inziens blijft dit spanningsveld tussen maatschappij en voetbal onderbelicht in overige voetbaltijdschriften en websites: voor zakelijke verslagen van gespeelde wedstrijden verwijs ik je dan ook graag door naar andere webpagina’s. Daar waar mijn collega’s meer thuis zijn in de internationale naam en faam van het voetbal, duik ik graag in de spelonken van het Nederlandse betaalde voetbal, met name de Eerste Divisie. Voetbal staat hier dicht bij de mensen, getuige de van een gratis seizoenskaart voorziene fans van Helmond Sport, die vanaf hun tuinstoelen op het dak van het schuurtje in de eigen tuin het vaak matige voetbal gade kunnen slaan. De lezer kan van mij licht cynische beschouwingen van opmerkelijke gebeurtenissen verwachten, die zich zowel binnen als buiten de lijnen afspelen. Bovendien zal ik me focussen op nostalgisch getinte artikelen, analyses van de cultuurhistorische waarde van door de tand des tijds aangetaste voetbalstadions en odes aan vergeten voetballers."

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: