//
Artikel
Artikelen, EK 2012

De dood of de gladiolen? Een tweeluik vol natte-vinger-werk betreffende het EK. Deel 1

De Skybox heeft helaas geen beschikking over een glazen bol, maar we gaan het toch proberen: voorspellen! Want, zoals het spreekwoord zegt is er geen mooiere pret, dan voorpret. We doen dit middels een tweeluik, waarvan ik het eerste deel voor mijn rekening neem en waarvan het tweede gedeelte door collega-redacteur Boudewijn Wijnacker wordt geschreven. Het verschil tussen beide artikelen van het tweeluik is de insteek: in het tweede deel nemen we de potentiële decepties en drama’s onder de loep, maar we beginnen vandaag positief: wat gaat ons de komende periode in goede zin opvallen?


Robert Lewandowski heeft er weer een inliggen. Bron: http://www.ibtimes.co.uk

Oosterse surprises
Op vrijdag 8 juni wordt het toernooi geopend door gastheer Polen, dat aantreedt tegen het Griekse nationale team. Van de Polen is niet al teveel bekend in Nederland. Zeker nadat coach Leo Beenhakker er een aantal jaren geleden zijn biezen heeft gepakt, is het Poolse voetbal van de radar verdwenen. Toch heeft het team van Franciszek Smuda alle reden om met optimisme vooruit te kijken naar de EK-periode. De selectie herbergt met Arsenal-doelman Wojciech Szczęsny en verdediger Marcin Wasilewski – dit seizoen opgekrabbeld na een ernstige blessure als gevolg van de wereldberoemd geworden horrortackle van Axel Witsel – een prima fundament, maar zal het vooral van de drie Duits kampioenen moeten hebben om succes te gaan boeken. Immers, van het succesteam van Borussia Dortmund zijn er drie spelers van Poolse komaf: de tot rechtsachter omgeturnde spits Łukasz Piszczek komt veelvuldig op en zijn collega voor hem aan de rechterkant Jakub ‘Kuba’ Błaszczykowski is eveneens gezegend met een stel longen om trots op te zijn. De absolute vedette is echter spits Robert Lewandowski: een spits die wendbaarheid weet te koppelen aan kracht en zowel voor het doel als in de combinatie van grote waarde kan zijn. De Poolse spits is echter op zijn sterkst als er bijsluitende spelers zich bij hem voegen. De grootste valkuil voor het Poolse nationale elftal is dat coach Smuda te verdedigend gaat spelen. Durft hij op het middenveld spelers op te stellen die vooruit denken, dan kan Polen wel eens gaan verrassen deze zomer.

In Poule A vinden we niet alleen Polen en Griekenland, maar ook Tsjechië en Rusland maken hun opwachting in deze – op voorhand – niet bijzonder sterke groep. Toch is het raadzaam even Rusland uit te lichten. Voor de Nederlandse bondscoach Dick Advocaat betekent het EK het afscheid van het Russische nationale team en er zijn meerdere spelers voor wie eveneens een nu-of-nooit scenario zal gelden. De bondscoach van de halve finalist van het vorige Europees Kampioenschap heeft zijn toevlucht dan ook vooral gezocht in ervaren spelers. Zo zit de topscorer van het vorige toernooi, Roman Pavlyuchenko wederom bij de selectie en vormen de ervaren Aleksandr Anyukov en Sergei Ignashevich waarschijnlijk wederom het hart van de defensie. Ook Nederlands’ plaaggeest Yuri Zhirkovis er weer bij, inmiddels gepokt en gemazeld in het Britse voetbal.

Het Russische wonderkind Alan Dzagoev, veelvuldig gehyped en smaakmaker van CSKA Moskou.

De enige verrassingen hebben plaatsgevonden op het Russische middenveld. Diniyar Bilyaletdinov, die Everton afgelopen winter verruilde voor Spartak Moskou, om uitzicht op de EK-selectie te houden, is door Advocaat in Rusland gehouden ten faveure van de middenvelders Alan Dzagoev en Marat Izmailov, beide spelers met een bijzonder verhaal. Izmailov is een ervaren rot, die na jarenlange absentie zijn uitstekende seizoen bij Sporting Clube de Portugal heeft bekroond met een EK-selectie en Dzagoev is veelvuldig gehyped als een van ’s lands grootste talenten aller tijden. De aanvallende middenvelder van CSKA Moskou, die qua spel doet denken aan De Tsaar Aleksandr Mostovoi, heeft vooralsnog grote belangstelling uit de Engelse en Spaanse competitie op afstand gehouden en is het zogeheten dreh-und-angelpunkt van CSKA, waar hij in de pikorde hoger staat dan oud-VVV’er Keisuke Honda. Weet Izmailov zijn prima seizoen een vervolg te geven en is Dzagoev daadwerkelijk zo goed als in de Russische media beweerd wordt? Dan is Rusland, met de verder zo ervaren selectie en de sluwe hoofdcoach, een team om in de gaten te houden.

Gevestigde en nieuwe namen in eendrachtige samenwerking
Nederland, Denemarken, Duitsland en Portugal maken in Groep B uit wie een vervolg aan het toernooi mag geven. In de Nederlandse selectie vinden we uiteraard louter bekende namen. Het is afwachten hoe spelers als Ibrahim Afellay en Wesley Sneijder zich op het EK gaan presenteren, na hun blessurevol en teleurstellend verlopen seizoen. Door een gebrek aan wedstrijdervaring kunnen zij wel eens verrassend fit aan de aftrap komen te staan, zoals we ons eveneens herinneren van de Tsjechische selectie van 2004, toen vedettes Nedved en Rosicky ook een seizoenlang weinig speelden en uitblonken. Van weinig ritme heeft de Duitse superster Mesut Özil in elk geval geen last. De smaakmaker van Real Madrid is de onbetwiste ‘nummer tien’ van het Duitse elftal en was een van de belangrijkste dragers van het Madrileense zo succesvol verlopen seizoen. In het Duitse elftal vinden we niet louter gevestigde namen. Het wordt mooi om te zien of Mario Götze – Dortmunds wonderkind op de flank – kan aanhaken bij de gevestigde namen, en of Marco Reus, die wellicht de opvolger van Götze wordt in het Westfalenstadion, ondanks zijn vederlichte postuur iets kan gaan bijdragen aan het voetbal van de Nationalmannschaft. Met een fundament van Bayerns gevestigde namen als Bastian Schweinsteiger, Mario Gómez en Phillip Lahm is er sowieso eigenlijk geen enkele reden om aan te nemen dat het Duitse team op het EK de eerste ronde niet overleeft, daarvoor herbergt de selectie veel teveel pure kwaliteit. Wat we in elk geval zeker weten: een Duitse bondscoach heeft nog nooit zoveel technische bagage in zijn selectie gehad. In deze Poule wordt het sowieso ongemeen spannend: ook ‘Nederlands speler van het jaar’ Christian Eriksen komt er in actie, zoals ook Cristiano Ronaldo hoopt het Portugese team eindelijk eens bij de hand te gaan nemen, daarin gesteund door de dit seizoen doorgebroken spits Nelson Oliveira, een goalgetter met wie de traditie van Nuno Gomes en Pauleta eindelijk een nieuwe naam krijgt, na allerlei kunstgrepen de afgelopen toernooien.

Dartele aanvallende middenvelder Giovinco is technisch, frivool en een lust voor het oog.

Van Italië weten we eigenlijk nauwelijks iets en dat is iets totaal nieuws. Met de wereldtitel van 2006 op zak, speelde Italië in 2008 en 2010 teleurstellend verlopen eindtoernooien. Inmiddels is de selectie van 2006 op vrijwel alle plekken vernieuwd. Aan de hand van trainer Claudio Cesare Prandelli, die reeds bij Roma, Parma en Fiorentina liet zien een on-Italiaanse stijl aan te hangen met technisch verzorgd voetbal met veel bewegende spelers, timmerde het Italiaanse team de afgelopen jaren in de schaduw aan de weg. Spits Giampaolo Pazzini en middenvelder Riccardo Montolivo beginnen eindelijk hun grote belofte in te lossen en hebben als voordeel dat ze reeds eerder met de Italiaanse succescoach gewerkt hebben. Aanvallende middenvelder danwel vleugelspeler Sebastian Giovinco is voor de liefhebbers van technisch voetbal een naam om in de gaten te houden. De kleine, rappe aanvaller werd bij Juventus afgedankt omdat hij fysiek niet sterk genoeg zou zijn. Via Empoli en Parma laat ook hij zien ondanks zijn kleine gestalte een groot potentieel te hebben. Net als Giovinco zijn veel andere spelers ook afkomstig uit de uitstekende Turijnse jeugdopleiding. Loopwonder Antonio Nocerino (AC Milan) is inmiddels uit Turijn vertrokken, maar stoere stopper Giorgio Chiellini en spelmaker Claudio Marchisio werden dit seizoen met de club die hen opleidde Italiaans kampioen. In Turijn lijkt het besef te zijn doorgedrongen dat de enige weg uit de Italiaanse malaise investeren in de opleiding is en daarvan plukt het nationale elftal de mooie vruchten. Tel daarbij de kwaliteiten van de dit seizoen opgeleefde doelman Gianluigi Buffon en de bij vlagen weergaloos spelende Andrea Pirlo en het Italië van Prandelli draagt een Turijnse signatuur van Antonio Conte. Hoewel veel ongewis is, omdat veel spelers van het Italiaanse team nooit buiten de Italiaanse competitie actief waren, is het buitengewoon interessant in de gaten te houden of de nieuwe sterren deze zomer kunnen gaan vlammen. Het enige dat daarbij de Italianen in de weg kan zitten, is het omkoopschandaal, dat inmiddels al de selectie van Domenico Criscito – ook al zo’n exponent van Juventus’ jeugdopleiding – dwarsboomde. Maar, wie zich het Calciopoli-schandaal nog herinnert: dat kwam aan het licht tijdens het voorjaar van 2006. En wie won dat jaar het eindtoernooi? Inderdaad.

Een nieuwe coach, nieuwe perspectieven
Ook gaan we langs bij de nationale teams van Zweden en Frankrijk. De Scandinaviërs, die sinds het vertrek van de personificatie van saaiheid Lars Lagerbäck een stuk leuker zijn gaan voetballen, hebben een aantal schitterende voetballers in de gelederen en bondscoach Erik Hamrén benadert het voetbal gelukkig op een wat positievere wijze dan zijn voorganger. Grote problemen hebben de Zweden op het gebied van snelheid achterin: dertigers Daniel Majstorovic (inderdaad, die van het legendarisch geworden ellebogenwerk) en Olof Mellberg (die zijn kicksen klaarblijkelijk nog steeds niet aan de wilgen heeft gehangen) zijn niet bijzonder wendbaar, maar wanneer Hamrén kiest voor de jongere Martin Olsson en oud-Groninger Andreas Granqvist, kan de ploeg wat verder van het eigen doel gaan spelen. Op het middenveld koppelt het team ervaring (Anders Svensson) aan loopvermogen (Pontus Wernbloom en Kim Källström) en techniek (Rasmus Elm) aan doelgerichtheid (Ola Toivonen). Voorin moet de absolute vedette en aanvoerder Zlatan Ibrahimović het verschil gaan maken, maar het is nog onbekend wie hem daarbij zal gaan assisteren in de frontlinie. John Guidetti kan het toernooi vanwege zijn blessure in elk geval al op zijn buik schrijven en ook Utrecht-miskoop Alexander Gerndt viel op het laatste moment af. Dat de Zweed zo lang in beeld is geweest voor een selectie, moet echter betekenen dat Hamrén de weg naar de Galgenwaard het afgelopen seizoen niet vaak heeft gevonden. De wél geselecteerde Zweden kunnen echter als outsider betiteld worden.

Yann M’Vila, als speler lijkend op Vieira en inmiddels dan ook in de serieuze belangstelling van Arsenal. Bron: http://www.thesun.co.uk

We eindigen in Frankrijk, waar coach Laurent Blanc – ondanks beschuldigingen van racisme – een nieuw succes wederom op de Franse succesformule black-blanc-beur hoopt te stoelen. Rotte appelen zijn uit de selectie verwijderd en nieuwe namen moeten voor een frisse wind gaan zorgen. Laurent Blanc stoelt de selectie gelukkig op voetbalkwaliteiten en niet op sterrenbeelden – zoals voorganger Raymond Domenech – en dat lijkt de Franse prestaties ten goede te komen. De aanvoerder van het team vinden we met Hugo Lloris in het doel en voor hem acteert een solide defensie, waarvan Adil Rami (Valencia) en Laurent Koscielny (Arsenal) de opvallendste nieuwe namen zijn. Op het middenveld beschikt de bondscoach over een typisch Franse mix van kracht, atletisch vermogen en talent. Krachtpatser Yann M’Vila kan de nieuwe Patrick Vieira worden, terwijl de eveneens fysiek sterke Blaise Matuidi aan Claude Makelele in zijn beste dagen doet denken. Bovendien herbergt het Franse middenveld met Samir Nasri één van de smaakmakers van Engels kampioen Manchester City. Met de Madrileense scherpschutter Karim Benzema lijken doelpunten bovendien verzekerd. Weet Blanc verder optimaal gebruik te maken van de kwaliteiten van supervedette Franck Ribéry, dan mag Frankrijk best als outsider gezien worden. Er is in elk geval licht aan het einde van de inktzwarte Franse tunnel van de afgelopen eindtoernooien, niet in de laatste plaats door het vertrek van zowel bondscoach Domenech als door de absentie van beroeps-provocateur Nicolas Anelka.

De titelverdediger
Tot slot gaan we nader de titelverdediger bekijken: een team dat nauwelijks verrassingen kent. We gaan dan ook snel voorbij aan de gevestigde namen van Barcelona en Real Madrid en bekijken even kort de kwaliteiten van de nieuwelingen. Met Jordi Alba heeft het Spaanse team eindelijk een goede linksachter in de gelederen en van de technische linksbuiten David Silva wordt veel verwacht. Het Athletic Bilbao-sprookje levert voor Del Bosque centrale middenvelder Javi Martínez, maar verleidde de bondscoach helaas niet tot het selecteren van Iker Muniain, hoewel ook hij een prima seizoen achter de rug heeft. Het is pech voor Javi Martínez dat hij Barça-vedette Xavi voor zich moet dulden, terwijl Muniain niet is geselecteerd vanwege de exceptionele kwaliteiten op deze positie: zowel Andrés Iniesta als Santi Cazorla zijn voor de positie geselecteerd, maar ook Jesus Navás moet in de gaten worden gehouden, hoewel het Sevilliaanse wonderkind nog wel eens last van heimwee krijgt, wanneer hij buiten Sevilla’s standsgrenzen vertoeft.

Zoals clichématig in praatprogramma’s in ‘koffiedik-kijken’-jargon over de genoemde namen zal worden gesproken, zo probeert De Skybox een kleine prognose te bieden. Toch hebben de verschillende spelers de afgelopen periode eens te meer aangetoond de kwaliteiten te bezitten om te schitteren op het eindtoernooi. En wat tegen gaat vallen? Dat is in het tweede gedeelte van dit tweeluik te vinden!

Over Remy Maessen

"Ik herinner het me als de dag van gisteren. Het was zaterdagmiddag rond een uur of twee. Die ochtend had ik – als voorhoedespeler van de D-jeugd van de inmiddels niet meer bestaande voetbalclub KVC – waarschijnlijk weer wat kansen om zeep geholpen en ik zat inmiddels huiswerk te maken. Mijn vader, toenmalig bestuurslid van VVV, vroeg of ik zin had om die avond samen met hem naar ‘De Koel’ – nog steeds Neerlands meest pittoreske voetbalstadion – te gaan voor de wedstrijd tussen VVV en FC Den Bosch. De Venlonaren hielden het Den Bosch van Ruud van Nistelrooij en Anthony Lurling op 1-1 en mijn liefde voor het spelletje was geboren. Inmiddels, 14 seizoensgidsen van Voetbal International verder, ben ik bijna afgestudeerd als parlementair historicus en durf ik te zeggen dat ik van meer antiquarische voetbalfeitjes – van lang vergeten eindtoernooien tot de Nigeriaanse competitie anno 2011 – op de hoogte ben dan menig ander liefhebber. Deze feitjes zal ik – evenals mijn ervaring als hoofredacteur van diverse tijdschriften – gaan aanwenden om dit initiatief tot een succes te maken. Kleine momentjes en kenschetsen van vergeelde voetbalbladzijden vormen mijn specialisatie – bedoeld om bij elke lezer een ‘aha-erlebnis’ op te wekken."

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: