//
Artikel
Artikelen

Arjen Robben en FC Bayern: jarenlange heksenjacht escaleert

Iedereen was het er over eens: de fluitconcerten in de richting van Arjen Robben waren schandalig. Wesley Sneijder nam het voor de vleugelspeler op en ook aanvoerder Van Bommel sprak zijn afschuw uit over de manier waarop het Beierse publiek met zijn eigen speler omging. Zelfs de immer stoïcijnse bondscoach Bert Van Marwijk  liet zich door journalist Bert Maalderink verleiden tot een enkele harde uithaal. Van tevoren keek niemand uit naar deze wedstrijd, die inmiddels al is omgedoopt tot ‘de wedstrijd waarop niemand zat te wachten’, maar het bleek in de praktijk nog een stukje erger dan verwacht: het normaliter zo keurige Bayern-publiek liet zich eens van zijn slechtste kant zien. Toch moet niet alleen het Zuid-Duitse supportersgilde verantwoordelijk worden gehouden voor deze schertsvertoning, maar zou het ook de leiding van de voetbalclub netjes staan de hand eens in eigen boezem te steken.

Robben in gelukkiger tijden. Bron: http://www.voetbal-coach.com

Natuurlijk, had Robben die penalty benut, dan had de hele Bayern-familie feestend op de Mariënplatz gestaan. Maar het is niet alleen die penalty geweest. Hoeness, Rummenige, Beckenbauer en ook trainer Heynckes, de coryfeeën van de club – zo vaak geroemd als voorbeelden voor elke andere club – hebben al seizoenenlang een voedingsbodem gekweekt voor deze schandalige escalatie. Dat Sneijder en Van Bommel de vleugelspeler in niet mis te verstane woorden adviseerden zo snel mogelijk de club te verlaten is dan ook volledig gerechtvaardigd. Dat fans vaak primitief reageren is tot daar aan toe, maar dat de Bayern-leiding – inclusief de machtige columnist Beckenbauer – herhaaldelijk de speler schoffeerde, verdient de schoonheidsprijs al helemaal niet.

Het begon eigenlijk allemaal na het WK 2010. In koor riepen zowel Karl-Heinz Rummenige als de ijdele clubarts Hans-Wilhelm Müller-Wolfahrt dat Robben onverantwoord was geweest met een blessure te voetballen en de beschuldigende vinger wees al gauw – vaak via de (boulevard)pers – in de richting van zowel de vleugelspeler als het Nederlands elftal. Het feit dat een op een rommelzolder actieve pensionado debet bleek aan verergering van de hamstrings van de grillige buitenspeler werd  door de Bayern-leiding buiten schot gehouden. Het bleek een voorbode van heuse storm van kritiek vanuit de clubleiding naar Robben – die Van Gaals Bayern nota bene een seizoen eerder vrijwel eigenhandig richting het kampioenschap had geleid. Van loyaliteit was in München echter nauwelijks sprake. De komst van trainer Jupp Heynckes bleek ook geen gelukkige zet voor de aanvaller. Heynckes toonde zich het afgelopen seizoen een uiterst slechte people manager: in een poging alle vedetten tevreden te houden poogde hij eenieder van speeltijd te voorzien, hetgeen in het tegenovergestelde resulteerde. Inmiddels zijn zowel clubheld Schweinsteiger als loopwonder Thomas Müller hopeloos uit vorm, terwijl ook Heynckes-protégé Toni Kroos slechts bij vlagen zijn brille toont. Tel daarbij het halfslachtig optreden van de coach op bij de rake klappen die Ribéry aan Robben uitdeelde en het wordt haarfijn duidelijk dat de goede man moeite heeft met vedettes om te gaan. Uit angst voor een ontevreden Ribéry probeerde hij het feit in de doofpot te stoppen. Klaarblijkelijk kende hij de krant Bild nog niet.

Met een meestal rood aangelopen hoofd weet ook Hoeness traditioneel Arjen Robben tot zondebok te maken wanneer Bayern eens een wedstrijd verliest. Diens zelfzuchtigheid – die inderdaad af en toe tenenkrommend is – laat de geëmotioneerde voorzitter regelmatig ontploffen, maar vergeleken bij zijn voorganger is Hoeness een tactvol man. Immers, degene die Robben het meest bekritiseert is ook meteen de meest machtige van de criticasters: der Kaiser Franz Beckenbauer gebruikt regelmatig zijn column in Bild om de vleugelspeler tegen zijn toch al broze schenen te schoppen. Was Robben in de winterperiode volgens de voormalige vedette nog ‘een egoïst’, zo besloot hij niet veel later van leer te trekken tegen Robbens stijl van juichen: de oud-voorzitter heeft kennelijk moeite zijn columns vol te krijgen, maar Robben mag herhaaldelijk als schietschijf fungeren. Niet veel later, na Robbens fatale gemiste penalty in de allesbeslissende wedstrijd om het kampioenschap tegen Dortmund, bekritiseerde Beckenbauer Robben om het feit dat hij de penalty nam. ‘Misschien weten ze in Nederland niet dat de gevloerde speler de penalty niet hoort te nemen?’ zo sneerde de zure oud-international. Dat Borussia Dortmund het hele seizoen met financieel een stuk minder mogelijkheden Bayern en alle andere teams van de mat speelt met een knap staaltje teamplay, ontgaat de columnist klaarblijkelijk volledig. Na Robbens benutte penalty in de halve finale van de Champions League bleef het in Bild stil; blijkbaar vindt der Kaiser meer voldoening in afzeiken dan in opgetogen woorden. Na Robbens gemiste strafschop in de Champions League-finale hoefde de Bayernleiding niet meer in actie te komen. Een zorgvuldig gevoerde heksenjacht was de afgelopen seizoenen voldoende geweest om het gefrustreerde – maar ook inmiddels geregisseerde – publiek de afgelopen weken uit zichzelf de zondebok in Arjen Robben aan te wijzen. Daar kunnen de halfslachtige zalvende woorden van Heynckes weinig meer aan veranderen.

De vraag blijft: welke sentimenten liggen ten grondslag aan de acties van de Bayern-leiding, die Robben tussendoor paradoxaal genoeg nog even het contract liet verlengen? De enige jurisprudentie die hiervoor te vinden is, zien we in een andere club die geleid wordt door een clubicoon met alleenheerschappij: Manchester United. Daar fileerde manager Alex Ferguson, die blijkbaar zo’n status heeft opgebouwd dat hij de veelzeggende drie letters Sir voor zijn naam mag zetten, herhaaldelijk zijn topspelers. Was het eerst Roy Keane die door de United-baas bij het grof vuil moest worden gezet, later gebruikte Ferguson de media om zowel David Beckham als Jaap Stam te lozen. Ook Van Nistelrooy, die kon bogen op uitstekende statistieken, kwam onder de guillotine van de Schotse manager terecht. Het blijft merkwaardig dat de trainer/coach steevast zijn grootste vedettes op onaangename wijze op straat weet te zetten.

Is er misschien hetzelfde aan de hand in München? Is de leiding soms angstig voor individualisten zoals Robben die als individu het clubbelang in de schaduw dreigen te stellen? Verklaart dit het feit dat aanvoerder Lahm – een prima backje, maar allerminst een persoonlijkheid – door de clubleiding steevast geroemd wordt, terwijl Schweinsteiger, protégé van de weggestuurde Van Bommel, genegeerd werd als aanvoerder? Is dat de reden dat in München voetballers als Jeremies, Scholl en Tarnat langdurig mochten ‘schitteren’ terwijl Super Mario Basler en – in mindere mate – Stefan Effenberg herhaaldelijk met de clubleiding overhoop lagen? Het zou de heksenjacht kunnen verklaren. Maar er is hoop: Ferguson ging in goede samenwerking uiteen met Cristiano Ronaldo en de speler en coach zijn nog steeds vier handen op een buik. Laat de Bayern-leiding daaraan een voorbeeld nemen. Want iedereen maakt fouten, zo ook Robben. Want tsja, Nederlanders en penalty’s…

Over Remy Maessen

"Ik herinner het me als de dag van gisteren. Het was zaterdagmiddag rond een uur of twee. Die ochtend had ik – als voorhoedespeler van de D-jeugd van de inmiddels niet meer bestaande voetbalclub KVC – waarschijnlijk weer wat kansen om zeep geholpen en ik zat inmiddels huiswerk te maken. Mijn vader, toenmalig bestuurslid van VVV, vroeg of ik zin had om die avond samen met hem naar ‘De Koel’ – nog steeds Neerlands meest pittoreske voetbalstadion – te gaan voor de wedstrijd tussen VVV en FC Den Bosch. De Venlonaren hielden het Den Bosch van Ruud van Nistelrooij en Anthony Lurling op 1-1 en mijn liefde voor het spelletje was geboren. Inmiddels, 14 seizoensgidsen van Voetbal International verder, ben ik bijna afgestudeerd als parlementair historicus en durf ik te zeggen dat ik van meer antiquarische voetbalfeitjes – van lang vergeten eindtoernooien tot de Nigeriaanse competitie anno 2011 – op de hoogte ben dan menig ander liefhebber. Deze feitjes zal ik – evenals mijn ervaring als hoofredacteur van diverse tijdschriften – gaan aanwenden om dit initiatief tot een succes te maken. Kleine momentjes en kenschetsen van vergeelde voetbalbladzijden vormen mijn specialisatie – bedoeld om bij elke lezer een ‘aha-erlebnis’ op te wekken."

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: