//
Artikel
Buitenspel

Buitenspel. Deel 3. Een zoektocht naar geld en rancune als slotstuk van een glansrijke carrière

Wie onlangs de tranen van Cambuur-spits Mark de Vries zag en de twijfels van Ruud van Nistelrooy aanhoorde, weet het zeker: het besluit tot een afscheid van het voetbalveld is voor elke voetballer een zwaar; op welk niveau dan ook. Over de hele wereld worstelen ze, van frivole baltovenaars tot brute voorstoppers, met de kwestie. Wat nu als je te vroeg je voetbalschoenen aan de wilgen hangt? Misschien mis je dan nog net die glansrijke invalbeurt in de WK-finale of dat ene miljoenencontract in Abu Dhabi! In dit artikel een aantal voorbeelden van hoe het níet moet. Voetballers die steen voor steen hun eigen standbeeld afbraken, om maar zo lang mogelijk die droom van het profvoetballerschap te blijven najagen. Een kenschets van het Rintje Ritsma-effect op de voetbalweide. Vandaag deel drie, over een rentree uit bittere noodzaak, geldzucht en rancune.

Wereldster Johan Cruijff in dienst van Washington Diplomats (bron: http://www.washingtondiplomats.blogspot.com)

Dit artikel dient ter allereerst ter nuancering: soms is een onverwacht einde van een voetbalcarrière bittere financiele noodzaak. Het meest illustere voorbeeld hiervan is de Nederlandse Salvador Johan Cruijff. Zoals zijn hele voetballeven al door hemzelf voorspeld beëindigde ’s lands grootste speler aller tijden zijn carrière op 31-jarige leeftijd. In de zomer van 1978 speelde hij voor het laatst voor FC Barcelona en in het najaar zorgde Ajax voor een feestelijke uitgeleide door een wedstrijd te organiseren ter gelegenheid van het afscheid van de geniale nummer veertien. FC Bayern, de tegenstander van dienst, had weinig op met de feestelijkheden en tikte de Amsterdamse formatie van het kastje naar de muur. De Zuid-Duitse formatie had geen enkele bedoeling deel te nemen aan de Amsterdamse feestelijkheden en het Ajax van Cruijff werd met 0-8 ingeblikt. Het zou een teken aan de wand zijn dat Cruijffs carrière-einde niet onder een goed gesternte stond.

Cruijff besloot na zijn carrière zijn geld te beleggen in verschillende projecten. Samen met goede vriend Michel Basilevitsj werd geld gesluisd naar Catalaanse varkensfokkerijen, onroerend goed en de export van wijn. Basilevitsj bleek een minder goede vriend dan aanvakelijk gedacht. Het vermogen van Cruijff was door hem handig weggesluisd en de oud-topvoetballer bleef berooid achter. Het was dan ook uit nood geboren dat Cruijff zijn voetbalschoenen onder het stof uithaalde om ze er pas weer uit te halen in Los Angeles. Hoewel hij zichzelf presenteerde als een missionaris die het voetbal aan de Amerikanen uit kwam leggen, leek een hernieuwde vulling van de bankrekening een meer voor de hand liggende motivatie voor zijn opmerkelijke keuze. Na een seizoen in LA indruk gemaakt te hebben, moest hij door bestuurlijke strubbelingen toch vertrekken. Cruijff had inmiddels de smaak te pakken gekregen en tekende een contract bij de Washington Diplomats. Het bleek een verkeerde keuze, zoals een vertrek naar Levante een jaar later ook geen onverdeeld succes opleverde. Een vriendschappelijke wedstrijd voor AC Milan bleek wederom geen voltreffer en op aanbiedingen van Arsenal en HSV besloot Cruijff niet in te gaan. Een terugkeer naar Ajax was dan ook een logisch gevolg.

Johan Cruijff ondertekent zijn contract bij de Spaanse tweede-divisieclub Levante (bron: http://www.nu.nl)

In december 1981 keerde Cruijff terug in De Meer. Zijn debuutwedstrijd – tegen HFC Haarlem – was een gigantische happening. De sfeer werd nog beter toen Cruijff met een geniale lob al na 21 minuten zijn bijdrage leverde aan het Amsterdamse aanvalsspel. Met de verloren zoon in de gelederen mocht Ajax in 1982 en 1983 de kampioensschaal in handen nemen, maar kort na de feestelijkheden rolden Cruijff en voorzitter Harmsen ruziënd door De Meer. Toen de rook was opgetrokken, maakte Cruijff bekend te vertrekken bij Ajax. En dat niet alleen. De vedette die door de Ajax-voorzitter als over the hill was bestempeld vertrok naar de aartsrivaal: het op dat moment zo goed als failliete en zieltogende Feyenoord. Dat hij met club uit Rotterdam-Zuid in 1984 samen met voorhoedekompaan Ruud Gullit en clubicoon Peter Houtman de dubbel won, maakte de revanche op Ajax waarschijnlijk mierzoet. Het bleek dan toch een van de laatste wapenfeiten van de op dat moment 37-jarige vedette. Zijn laatste wedstrijd speelde Cruijff echter voor het nationale elftal van Saoedi-Arabië waar hij, in ruil voor een 24-karaats servies, best wilde opdraven om twee uittredende Arabische internationals een mooi afscheid te bezorgen. Feyenoord mocht als tegenstander – in ruil voor vele miljoenen – een bijrol acteren. Cruijff prikte er in die wedstrijd nog even twee in voor de Saoedi’s. Het waren twee dure doelpunten geweest voor de Saodische koning Fahd, die niet wilde rusten voordat hij Cruijff in een groen shirt had gehesen.

Johan Cruijff in het shirt van Feyenoord. (bron: http://www.leftwingsoccer.com)

Met zijn optreden in de Saoedische zandbak zat de carrière van de grote voetballer Cruijff erop. Een paar galawedstrijden daargelaten, zagen we hem later niet meer de kicksen aantrekken, al bleef hij actief in de dug-out, in de bestuurskamer en het analistenhokje. Kortgeleden volgde ook nog eens een kortstondig optreden als commissaris van Ajax, want de Amsterdamse club is toch in zijn hart gebleven, ondanks het uitstapje naar Feyenoord – de club waarvoor hij zijn carrière dan echt afsloot. Wie had dat kunnen denken, bij zijn afscheid in 1978, Cruijff in een Feyenoord-shirt? En toch, Catalaanse varkensfokkerijen, een American Dream en een ruzie met Ajax-bestuurders verder, kende het shirt, waarin Cruijff zijn laatste Eredivisewedstrijden speelde, één witte baan minder, dan dat waarin hij zijn debuut had gemaakt.

Over Remy Maessen

"Ik herinner het me als de dag van gisteren. Het was zaterdagmiddag rond een uur of twee. Die ochtend had ik – als voorhoedespeler van de D-jeugd van de inmiddels niet meer bestaande voetbalclub KVC – waarschijnlijk weer wat kansen om zeep geholpen en ik zat inmiddels huiswerk te maken. Mijn vader, toenmalig bestuurslid van VVV, vroeg of ik zin had om die avond samen met hem naar ‘De Koel’ – nog steeds Neerlands meest pittoreske voetbalstadion – te gaan voor de wedstrijd tussen VVV en FC Den Bosch. De Venlonaren hielden het Den Bosch van Ruud van Nistelrooij en Anthony Lurling op 1-1 en mijn liefde voor het spelletje was geboren. Inmiddels, 14 seizoensgidsen van Voetbal International verder, ben ik bijna afgestudeerd als parlementair historicus en durf ik te zeggen dat ik van meer antiquarische voetbalfeitjes – van lang vergeten eindtoernooien tot de Nigeriaanse competitie anno 2011 – op de hoogte ben dan menig ander liefhebber. Deze feitjes zal ik – evenals mijn ervaring als hoofredacteur van diverse tijdschriften – gaan aanwenden om dit initiatief tot een succes te maken. Kleine momentjes en kenschetsen van vergeelde voetbalbladzijden vormen mijn specialisatie – bedoeld om bij elke lezer een ‘aha-erlebnis’ op te wekken."

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: