//
Artikel
Artikelen

Ode aan een elegant straatschoffie

Door gastredacteur Christoph van den Belt

Nationalisme is in de geschiedenis veelal een bron van oorlogen gebleken, maar binnen de contouren van het internationale voetbal past nationalisme uitstekend. Sport an sich is een prima podium waarop vaderlandsliefde goed uit de voeten kan: Stefan Groothuis die een persoonlijk record rijdt, Robin Haase die een hoger genoteerde tennisser van de mat speelt of de Nederlandse vrouwenhockeyploeg die het goed doet, het is allemaal even prominent aanwezig op Teletekst. Het huwelijk tussen Nederland en diens voetbalcompetitie neemt echter een bijzondere positie in: we zijn blij als ‘onze jongens’ het goed doen bij hun clubs in het buitenland, maar als het Nederlands elftal schittert op een Europees- of Wereldkampioenschap, dan staat het land écht op zijn kop. Eén van de belangrijkste spelers binnen dat elftal is Robin van Persie, een voetballer die dit jaar alles wat hij aanraakt verandert in goud. Mijn liefde voor de voetballer komt echter niet over één jaartje ijs: een ode aan Rotterdamse elegantie.

Stap voor stap
De voetbalcarrière van Robin van Persie begon op vierjarige leeftijd bij Excelsior. Dat is bijzonder aangezien de minimumleeftijd vijf jaar bedroeg, maar kennelijk spatte het talent er destijds al vanaf. Dat de club hem ondertussen niet vergeten is, blijkt uit de Robin van Persie Tribune die op 13 oktober 2011 het levenslicht zag. Dat hij zijn opleiding bij de Kralingers genoot maakt de club trots, daar is niets op tegen. Enigszins eigenaardig is het echter wel, aangezien Van Persie nooit het eerste elftal van de club haalde: op dertienjarige leeftijd nam Feyenoord hem over. Een club waar hij uitgroeide tot een grote meneer op het voetbalveld.
                Het Legioen van de club staat te boek als een emotioneel, maar vooral trouw publiek. Het financiële en positieve rampjaar dat de club afgelopen jaar doormaakte had weinig invloed op de bezoekersaantallen van de Kuip, die bleven onverminderd hoog. Dat is bijzonder. Toch heeft het opportunisme dat de voetbalwereld eigen is, ook zijn weerslag op de supporters van Feyenoord. Robin van Persie werd in zijn tijd bij Feyenoord geregeld uitgefloten, als hij een aantal wedstrijden niet had gescoord. Kortgeleden zei Van Persie over zijn tijd bij Feyenoord: ‘het was niet echt het leven dat een echte prof zou moeten hebben.’ Hiermee zouden de supporters van destijds gelijk krijgen. Toch was de nog jonge Van Persie in zijn tijd bij Feyenoord zich volop aan het ontwikkelen, getuige zijn uitverkiezing tot Talent van het seizoen 2001/2002, zijn debuutjaar in de Eredivisie. Daarbij werkt vertrouwen als doping voor een talent: ze hadden op de banken gemoeten voor een jonge jongen, iets wat je mag verwachten van een trouw publiek.
                John Guidetti daarentegen is na een half seizoen al verklaard tot volksheld. De Zweedse jongeling die dit seizoen van Manchester City wordt gehuurd, was dat al na een aantal wedstrijden, waarin hij aanvankelijk vooral ballen vanaf de elfmeterstip tegen de touwen jaste. Overigens blijkt opportunisme in dit geval duurzaam, aangezien de Zweed meer en meer gaat scoren. De buitenwereld spreekt her en der zelfs over FC Guidetti.

Robin van Persie: onbetwist leider van Arsenal

Robin van Persie: onbetwist leider van Arsenal

Hoe goed John Guidetti echter ook is, of nog kan worden, hij komt niet in de buurt van de man om wie het hier gaat: Robin van Persie, ook al is de weg die beide spelers hebben afgelegd tussen de Engelse en de Nederlandse competitie omgekeerd. Guidetti kwam in 2010 (tijdelijk) over van City en Van Persie vertrok in 2004 van Feyenoord naar Arsenal.
                Bij de Londense club kwam de nog jonge Van Persie terecht in een team waar sterren als Thiery Henry, Frederik Ljungberg en Dennis Bergkamp de dienst uitmaakten. De manager, Arsène Wenger, was gecharmeerd van de Rotterdammer, dus Van Persie werd de tijd gegund zich aan te passen. Hij leerde van de eerder genoemde vedetten, trainde hard en pakte zijn speelminuten in een van de meest hoogstaande voetbalcompetities ter wereld. Engeland is immers het land bij uitstek waar kleine ploegen niet bestaan, elk team kan van een grote club winnen, een gegeven dat Arsenal dit jaar meermalen heeft bevestigd.

Robin van Persie versus Lionel Messi
Een speler die, anders dan de huidige spits van Feyenoord, de vergelijking met Van Persie beter doorstaat is mijns inziens Lionel Messi. Het is een ode op zich voor elke voetballer om op welke manier dan ook vergeleken te worden met deze man. Qua doelpuntenproductie staat op Messi nauwelijks een maat, alleen Cristiano Ronaldo kan de dekselse dribbelaar enigszins bijbenen. Ook in het huidige seizoen laat Messi Van Persie de hielen zien wat betreft doelpunten, om over de afgelopen seizoenen nog maar te zwijgen. Toch hebben de twee drie belangrijke overeenkomsten: elegantie van het zuiverste soort, een spelinstelling waar je u tegen zegt en een kwaliteitskloof tussen voetballen in het shirt van de club en dat van het nationale elftal. De sterspeler van Barcelona is voetbalminnend Argentinië nog steeds een grote belofte schuldig: zijn jaarlijks terugkerend doelpuntenfestijn bij Barca enigszins benaderen in het blauw-witte nationale shirt. Ook Van Persie kan de verwachtingen die hij bij Arsenal bij elkaar voetbalt niet inlossen als hij voor zijn geboorteland uitkomt. Het WK in Zuid-Afrika geldt voor beide spelers als illustratie: ze hebben beide geen pepernoot geraakt op dat toernooi. 

Van Persie: in Oranje minder dominant. Bron: www.goal.com

Van Persie: in Oranje minder dominant. Bron: http://www.goal.com

Dan de elegantie. Van Persie trapt met zijn linkerbeen de ene na de andere bal op doel, dit jaar ook nog eens beangstigend effectief. Het contact tussen het linkerbeen en de bal is dit jaar ontzettend vaak het eindstation van een oogstrelende beweging; een linksbenige souplesse die je ook aantreft bij Lionel Messi. De wijze waarop hij met de bal aan zijn voet vastgeplakt door wouden aan benen zigzagt, is van een elegantie zoals je die zelden ziet. De schoten van Van Persie en dan vooral zijn volleys, zijn net als de dribbels en lobjes van Messi buitenaards. De keeper van Arsenal, Tomasz Szcesny, schatte het linkerbeen van zijn spits al eens op waarde: na een parel van een goal tegen Everton sprintte de keeper het veld over om vervolgens te knielen voor de spits. Een kus op de linkervoet van Van Persie was het gevolg. De betreffende goal bleek overigens het enige doelpunt van de wedstrijd: een belangrijke treffer. Zo is het met meer doelpunten van de Nederlander, die zelden overbodig zijn, terwijl Messi veel vaker meerdere doelpunten per wedstrijd maakt. Het kwartet aan doelpunten tegen Valencia op 19 februari is een recent voorbeeld.

De derde overeenkomst tussen Robin van Persie en Lionel Messi is de spelinstelling, een instelling uit het boekje. Natuurlijk willen ze allebei winnen en werken ze zich daarvoor uit de naad, maar daarmee onderscheiden ze zich nog niet van de meeste andere voetballers. Ze onderscheiden zich vooral van de overige geniale, werklustige voetballers doordat ze niet gek zijn of doen. Voetballers als Zlatan Ibrahimovic, Mario Balotelli of Carlos Tevez treden geregeld in de schijnwerpers doordat ze bijzonder vaardig zijn met een bal. Veel vaker halen ze echter het nieuws met gekheid: Ibrahimovic die een teamgenoot op de training uit balorigheid schopt, Balotelli die op het hoofd van een tegenstander gaat staan (om over zijn brandstichtingen in zijn huis nog maar te zwijgen) en Tevez die niet wil invallen voor zijn ploeg, op het moment als de coach daarom vraagt. Van Persie en Messi laten wat dat betreft weinig van zich horen.
                Belangrijker dan dit is het sportieve karakter van de spelopvatting van de beide voetballers. Het is gemeengoed geworden onder voetballers om na een aanslag op hun benen te vragen om een gele kaart bij de scheidsrechter of om op acrobatisch wijze een overtreding binnen het zestienmetergebied in scène te zetten. De Nederlander en Argentijn in kwestie houden zich verre van dat soort praktijken, terwijl juist zij vaak het doelwit van schoppende verdedigers zijn. Kortom, beide voetballers zijn geniaal, maar ze laten daarbij enkel en alleen hun voeten spreken.

Aan de doelpuntenproductie van de spits van Arsenal lijkt dit jaar geen einde te komen. Vaak zijn de doelpunten wonderschoon en als dat niet het geval is zijn ze wel belangrijk. Doorgaans gaat hij voor de combinatie. Wat minstens zo mooi is aan veel doelpunten van Van Persie, is het juichen wat daarop volgt: hij strekt zijn armen en rent als een kind dat denkt te kunnen vliegen over het veld. Zijn hoofd straalt zonder uitzondering als het gezicht van het de 17-jarige debutant: ‘normaal zie je deze mensen alleen op televisie’.

De toekomst
Na het vertrek van Thiery Henry en heel recent het vertrek van de sterspelers Cesc Fabregas en Samir Nasri kent Arsenal nog maar één echte superster: Robin van Persie. Als aanvoerder trekt hij niet alleen de kar, zonder hem is de Londense club een bij elkaar geraapt zooitje. Andy Lloyd William, die kort geleden een biografie schreef over Robin van Persie, spreekt zelfs van het slechtste Arsenal sinds de komst van Arsène Wenger in 1996. In zijn tijd als coach was de Fransman uiterst succesvol: hij kon onder andere drie landstitels bijschrijven. Nu wordt Arsenal doorgaans in één adem genoemd met het gebrek aan prijzen, de FA Cup van 2005 is de laatste prijs die Wenger met Arsenal won. Van Persie’s biograaf stelt dat Van Persie grote prijzen verdient, prijzen die op het moment niet te winnen zijn met Arsenal. De 4-0 nederlaag tegen AC Milan in de Champions League bevestigt dit. Andy Lloyd William vervolgt dat Van Persie wel eens een van de grootste verspillingen van talent uit de geschiedenis van het voetbal zou kunnen worden, als hij bij Arsenal blijft. Voorlopig tekent de spits niet bij en heeft hij over interesse van andere clubs niet te klagen: Barcelona, Real Madrid en AC Milan zouden naar verluid interesse hebben.

Het zou prachtig zijn als Robin van Persie en Lionel Messi in één team zouden passen, als ambassadeurs van hoe voetbal gespeeld moet worden. Maar, ook zonder transfer blijf ik genieten van een grote voetballer die nog steeds praat zoals hij dat op de middelbare school deed: als een straatschoffie. Waar Van Persie ook speelt, hij blijft Nederlander, een voetballer waar we trots op zijn. Nationalisme en voetbal, een huwelijk zoals het hoort. Nu nog schitteren op het EK deze zomer, kom op Robin!

 

Over Gastredactie

Mail ons en word gastredacteur!

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: