//
Artikel
Moment van de Week

Week 7: David tegen Goliath in het hol van de leeuw. Hoe het arme NEC het rijke Vitesse wist te verslaan

Katholieken versus Protestanten; nuchterheid tegenover arrogantie en de arbeidersklasse versus het establishment: zomaar wat tegenstellingen die leven onder de supporters van de Nijmeegse Eendracht Combinatie en het Arnhemse Vitesse. De onverwachte overwinning van de Nijmeegse equipe in het Arnhemse hol van de leeuw van afgelopen weekend zorgde ervoor dat het fragiele elftal van NEC de rest van het seizoen zich alleen nog maar hoeft te handhaven om de supporters tevreden te houden. Het Vitesse van Jordania zet een traditie voort die daadwerkelijk wortel heeft geschoten in het tijdperk van beroepscharlatan Karel Aalbers, nog immer geliefd onder de Arnhemse fans, maar gevreesd onder gemeentelijke subsidieschenkers. Het is een vermeende hiërarchie die voeding geeft aan het gehechte belang van de Nijmeegse overwinning in het vijandelijke Gelredome. Het is met recht de meest in het oog springende provinciale derby van Nederland, die voor het eerst sinds 1979 op Arnhemse grond een Nijmeegse winnaar kent.

Het Manchester van Nederland?  De verregaande ambitie van Vitesse     

Met de komst van het Gelredome namen de ambities toe in Arnhem

Hollywood aan de Rijn tegenover Havana aan de Waal: De Nijmeegse antipathie jegens alles dat uit de provinciale hoofdstad komt kent een geschiedenis die ver terug gaat. De rivaliteit sloeg om in haat toen Vitesse begin jaren negentig door toedoen van provinciegeld en financiering door de Provinciale Gelderse Electriciteits Maatschappij (PGEM, later NUON) aan een sportieve opmars begon. Veel Nijmegenaren hekelden dat Vitesse door toedoen van gemeenschapsgeld klom op de sportieve ladder. Het was de vlam die definitief in de pan sloeg toen oud-Vitessevoorzitter Karel Aalbers NEC ‘een gepasseerd station’ noemde, dat hij met zijn ‘Manchester United van Nederland’ allang niet meer serieus kon nemen. Olie op het vuur der rivaliteit, dat hierdoor enorm werd aangewakkerd. Onder leiding van ‘Keizer Karel’ – over controversiële bijnamen gesproken – weet het op Monnikenhuizen spelende Vitesse naar de vierde plaats te stijgen en verlaat het de gezelligheid van volksbuurt Monnikenhuizen voor het winderige Arnhem-Zuid. Vitesse speelt voortaan in een ‘Dome’ die voor heel Gelderland iconisch moet zijn. Volgens Aalbers moest het nieuwe stadion voetbaloverstijgend zijn; een gedachte die nog immer realiteit blijkt door toedoen van de Marco Borsato’s en Nick en Simons van deze wereld. NEC rommelt ondertussen vrolijk verder in de voetbalmarge met investeerders Hans van Delft en Marcel Boekhoorn die met elkaar over straat rollen, met de stilstand van de club als gevolg.

Jaren later is Aalbers nog altijd een held onder de harde kern van Vitesse. Liefde die de realiteit over het hoofd ziet: onder Aalbers leunde het luchtkasteel Vitesse op geleend geld, een fundament dat vormen van wankelheid kende. Met de val van Aalbers trad het verval van Vitesse in. Achtereenvolgend kregen coaches Arthur Jorge, Herbert Neumann, Edward Sturing, Ronald Koeman, wederom Edward Sturing, Mike Snoei, voor de derde keer Edward Sturing (drie keer scheepsrecht?), Aad de Mos, Hans Westerhof en Theo Bos Vitesse niet aan de praat en daarmee hun congé. Was het niet aan in Vitesseshirts gehulde gemeenteraadsleden, dan kon men de Gelredome nog meer een evenementenhal noemen dan nu het geval is, daar de bal niet meer zou rollen. Toen oud-Vitessevoorzitter en voormalig grootaandeelhouder Maasbert Schouten, eigenaar van voormalig Vitessesponsor AFAB, in 2002 formeel 20% van de aandelen van het noodlijdende Vitesse in bezit kreeg, wist hij al snel het overige percentage te bemachtigen, daar Vitesse niet in staat bleek om eerder afgesloten leningen terug te betalen. We schrijven 16 augustus 2010 als deze constructie aan het licht komt: in alle vroegte effectueert Schouten zijn aandelenpakket tot 100%, om later die middag een nooit te vergeten persconferentie te organiseren waarin hij zijn aandelen met winst doorverkoopt aan de omstreden Georgische investeerder Merab Jordania. De wereld maakt kennis met Maasbert Schouten, de zelfverklaarde grondlegger van landskampioen Vitesse. Een seizoen later is iedereen het dubieuze verleden van Jordania allang vergeten, als Vitesse meestrijdt om Europees voetbal.  Dat technisch directeur Ted van Leeuwen het huidige Vitesse onlangs vergeleek met grootmacht Manchester City, geeft aan dat de Arnhemse ambitie, dan wel grootheidswaanzin, ongekend hoog is gebleven.

David tegen Goliath in moderne variant

De liefde voor NEC gaat bij veel fans behoorlijk diep. Foto afkomstig van http://www.detrouwehonden.nl

Het succes van Vitesse valt in elk geval op geen enkele wijze toe te schrijven aan Albert Ferrer, die Vitesse omdoopte tot vreemdelingenlegioen met armzalige gelukszoekers als Jordi Lopez, Marti Riverola, Haruna Babangida en Marko Meerits in de gelederen: namen die over twintig jaar slechts op zullen duiken in de obsceniteit die de transferlijst der eenentwintigste-eeuwse Eredivisie rijk is geweest. De mooie woorden van Schouten ten spijt, onder Ferrer loopt Vitesse op één doelpunt na de nacompetitie mis. Jordania’s belofte dat Vitesse zich in 2013 tot kampioen mag kronen wekt derhalve verbazing, hoewel ook menig voetballiefhebber zijn wenkbrauw fronste toen NEC de volle buit greep in het Gelredome. Ter vergelijking: Vitesse-trainer John van den Brom mag gebruik maken van Chelsea-huurling Thomas Kalas, Ghana-international Anthony Annan en de dodelijke spits Wilfried Bony, terwijl collega Alex Pastoor leunt op een elftal met een twintig kilo te zware Collins-John-kopie in de spits, voormalig Eindhoven-back Rémy Amieux en Ajax-afdanker Nathaniel Will. Onlangs kaapte Vitesse de voormalig doorgesnoven Jonathan Reis weg voor de neus van PSV, terwijl NEC er niet in slaagde stukadoor Danny van den Meiracker los te weken bij Spakenburg. Het moge duidelijk zijn: Vitesse-NEC van afgelopen zondag mag met recht een David tegen Goliath in moderne variant genoemd worden.

Dat de rivaliteit van zowel NEC-zijde als Vitesse-zijde wel eens uit de hand loopt is een understatement. Echter, er flikkert licht aan het einde van de terreurtunnel: de indrukwekkende minuut stilte voor Vitesse-icoon Theo Bos en het onlangs gesloten pact tussen de voorzitters van beide supportersverenigingen als bewijs. De rivaliteit zal echter  nog wel een tijdje doorsmeulen: steunend op een grote, al dan niet door corruptie tot stand gekomen, zak Georgische dollars zal Vitesse inderdaad klimmen in de pikorde van de Eredivisie. Het afwijzen van de komst van een topsportcentrum in de bossen van het Goffertpark werpt NEC ondertussen enkele jaren terug in de te verwachten ontwikkeling. Daarom is het in de Keizerstad zaak de overwinning van de Nijmegenaren in het Arnhemse hol van de leeuw te koesteren, in de hoop dat NEC zich in de toekomst nog enkele keren David mag wanen.

Over Boudewijn Wijnacker

"Voetbal is voor mij meer dan datgene dat zich binnen de lijnen afspeelt. Als cultuurhistoricus en stadsgeograaf ben ik van mening dat het bestaan van een BVO kan bijdragen aan de identiteit, historie en het karakter van een dorp, stad of regio. Vooral het mannelijke deel van een stedelijke populatie kent vaak een sterke affiniteit met een plaatselijke voetbalvereniging. Het is deze invloed van een voetbalvereniging op de samenleving die voor mij de drijfveer vormt voor het oprichten van De Skybox met mijn zeer gewaardeerde collega’s. Mijns inziens blijft dit spanningsveld tussen maatschappij en voetbal onderbelicht in overige voetbaltijdschriften en websites: voor zakelijke verslagen van gespeelde wedstrijden verwijs ik je dan ook graag door naar andere webpagina’s. Daar waar mijn collega’s meer thuis zijn in de internationale naam en faam van het voetbal, duik ik graag in de spelonken van het Nederlandse betaalde voetbal, met name de Eerste Divisie. Voetbal staat hier dicht bij de mensen, getuige de van een gratis seizoenskaart voorziene fans van Helmond Sport, die vanaf hun tuinstoelen op het dak van het schuurtje in de eigen tuin het vaak matige voetbal gade kunnen slaan. De lezer kan van mij licht cynische beschouwingen van opmerkelijke gebeurtenissen verwachten, die zich zowel binnen als buiten de lijnen afspelen. Bovendien zal ik me focussen op nostalgisch getinte artikelen, analyses van de cultuurhistorische waarde van door de tand des tijds aangetaste voetbalstadions en odes aan vergeten voetballers."

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: