//
Artikel
Artikelen

Why always me? Een analyse van de aantrekkingskracht van de domme voetballer

Hoe zou het Mario Balotelli eigenlijk vergaan in het nieuwe jaar? Welke goede voornemens zal de Italiaanse superster hebben voor 2012:  Het minstens een jaar met zijn badkamer van vijf ton volhouden zonder er eentje op te blazen? Dat is een goed voornemen. Of proberen niet weer een dure Audi te crashen? Lijkt mij een voor de hand liggend voornemen.

Ik bedoel, laten we niet te hoog inzetten wat betreft onze Mario: hij is zacht gezegd niet de slimste onder de voetballers. En houd in het achterhoofd dat er wel eens door een grijze voetbaldocent uit Friesland is beweerd dat een percentage van meer dan de helft van de voetballers gewoonweg dom is. Kun je nagaan. Het zou tevens voor het meest zelfverzekerde, levenswijze en goed nadenkende individu lastig zijn geen sterallures te krijgen of abnormaal gedrag te vertonen bij het zien van een weeksalaris als werknemer van Manchester City. Levenservaring is de in een sterren-bubble levende Mario de balkunstenaar geheel en al vreemd, dus zo gek is zijn absurde gedrag eigenlijk niet.  

Toch domineert het wel en wee zowel op als buiten het veld van dezelfde domme jongens een aanzienlijk deel van de dagelijkse media-aandacht van Nederland en vrijwel elk Europees land: elke controverse wordt breed uitgematen in de pers. Zegt een jongen uit de Amsterdamse wijk Betondorp zonder enige opleiding iets in gebrekkig Nederlands, dan bestaat er opeens geen oorlog of honger meer in de rest van de wereld en luisteren we allemaal met ingehouden adem toe. Hoe is dat te verklaren? Is dat omdat er bij het algemene publiek grote behoefte is aan leedvermaak, aan de roddel, aan je verwonderen over excentriek gedrag? Wat maakt de domme voetballer zo leuk? Voor een antwoord op die vragen hoeft eigenlijk niet ver gekeken te worden: een simpele compilatie van fragmenten van “Super” Mario Balotelli zegt meer dan genoeg.

Voetbal is niet makkelijk, een hesje aantrekken nog minder

Why Always Me? Foto: Wikimedia Commons

Why Always Me? Foto: Wikimedia Commons

Voetbal is niet zo eenvoudig als het lijkt, kan Mario ons vertellen.  Het is natuurlijk niet makkelijk om in die split second oog in oog met de keeper te beslissen dat je de bal het best rustig over de grond in de goal kunt schieten. Je kunt Balotelli in ieder geval niet kwalijk nemen dat ie voor een andere optie kiest. Gelukkig begrijpt trainer Mancini wat voor vlees ie met Mario in de kuip heeft en wisselt hij de Italiaanse vedette voor eigen bestwil: na een intensieve cursus logisch nadenken met de assistent is Balotelli daags later naar verluid gelukkig tot de conclusie gekomen dat met de binnenkant van de voet schieten beter is dan met de hak. Het is nooit te laat om te leren natuurlijk.

De leek zou zeggen dat voetbal niet veel meer om het lijf heeft dan op de juiste manier tegen een rond stuk (synthetisch) leer te trappen, maar de ingewijde weet wel beter. Er komt veel meer kijken bij het grootste vermaak ter wereld. Een van de grotere barierres die de sport de speler op dagelijkse basis opwerpt is het euvel van het hesje aantrekken. Wat? Een hesje aantrekken? Dat kan inderdaad behoorlijk lastig zijn. Ten eerste sta je voor de opgave te bepalen wat binnen en wat buiten is. En alsof dat niet genoeg is moet je ook nog eens kiezen welke van de vier gaten op welk moment met welke van de drie lichaamsuitsteeksels corresponderen. Arm, hoofd, romp: abc-tje, zou je zeggen. Nou, nee, zo makkelijk is het helaas niet, getuige Mario’s worsteling. Gelukkig is  Bosnische ploeggenoot Edin Dzeko beter bedreven in het aankleedspel, maar goed, die heeft dan ook al wat extra jaartjes voetbalervaring. Dat zijn momenten dat je het als 21-jarige superster even niet meer ziet zitten.

Iedereen weet dat je zo nu en dan met hoog gestrekt been op je tegenstander in kan vliegen. Gebeurt gewoon, niks aan te doen. Niet alleen bij de domme jongens hoor. Kan Balotelli er wat aan doen dat de scheidsrechter en assistent beide twee meter verder staan en alles zien? Een ongeluk schuilt immers in een klein hoekje. Daar is niks kwaad aan bedoeld, Mario is namelijk een vrolijke en vriendelijke jongen die zijn zaakjes daarboven goed op orde heeft.

Qua voetbalhumor – toch een heus niche in de wereld van de grap – is Super Mario dan ook een van de smaakmakers, en dan maakt het niks wie er beter een hesje aan kan trekken. De excentrieke steraanvaller werkt Edin Dzeko op dat vlak met gemak tegen de grond. Lachen, jongens! Voetbal houdt echter niet op bij het eigen spel: het coachen van je teamgenoten is een net zo belangrijk aspect en is meestal een taak uitsluitend voor de wat meer gelouterde en verstandige spelers. Zo ook Balotelli. Af en toe is onze Mario niet te beroerd waar nodig een pedagogische tik uit te delen. Hij weet natuurlijk als geen ander wanneer er eens flink aan de bel moet worden getrokken. Bepaald gedrag kan je natuurlijk niet tolereren op het veld. Dat de ‘opstandige’ ontvanger Kolo Touré negen jaar ouder is dan de vroeg volwassen Italiaan met de helpende hand doet er wat dat betreft niet zoveel toe.

Naast je eigen ploeggenoten dien je als voetballer ook nog eens met de tegenstander rekening te houden: het is me een complex spel. Af en toe krijgt de excentrieke Balotelli een tikje van een tegenstander, maar dat is natuurlijk enkel uit jaloezie en afgunst. Niet iedereen beschikt namelijk over de zelfbeheersing van de gelouterde Super Mario. En dat de dader een bemoedigende schouderklop van mede-Inter(!)speler Maicon krijgt zegt natuurlijk niks over hoe onze veelbesproken aanvaller in de eigen groep ligt.

Afgunst en verveling

“Super Mario” met de Italiaanse president Napolitano. Foto: Wikimedia Commons.

Gelukkig is er ook nog een leven naast het voetbal. Een leven van wereldwijde beroemdheid en fabelachtige rijkdom. Hier en daar een ontmoeting met de machtigen der aarde. Maar toch vooral een wereld van … verveling. Wie heeft niet ooit op een druilerige zondagmiddag nagedacht om de eigen achtertuin in een racebaan voor je quad om te toveren? Mario voegt tenminste daad bij overpeinzing.  Over verbouwingen gesproken: zo nu en dan gebeurt er een ongelukje in het huis. Dan vliegt de badkamer in de fik om dat je er – en dat is natuurlijk volstrekt normaal – vuurwerk in afsteekt. Een beetje reparatie van de badkamer kost natuurlijk al snel een flinke duit, maar dan heb je als klap op de vuurpijl wel vakwerk. Het mag wat kosten natuurlijk. Ook aan ander dagelijks euvel dat elke normaal persoon op zijn pad geworpen ziet ontkomt de wereldberoemde voetballer niet. Zoals het in de kreukels rijden van je 150 duizend euro kostende bolide.  Kan gebeuren.

Zegt dit artikel iets zinnigs over de charme van de domme voetballer? Nee, eigenlijk niet. Maar, ach,  wie heeft eigenlijk een dieper liggende verklaring nodig om het succes van deze domme jongens te verklaren. De filmpjes zeggen genoeg en zijn bovendien goed voor tenminste mijn zelfvertrouwen. Ik bedoel, ik mag dan geen multimiljonair zijn, mijn kleren krijg ik tenminste zelf aan. Dus, Mario, laat varen die goede voornemens, en vermaak ons!

Over Thomas Vries

"Mijn voorliefde voor voetbal en voetbalverhalen komt voort uit een in mijn jeugd ingeslopen gevoel van miskenning. De kleine Thomas – rechtsbuiten van D-1 van VV Beegden – schreeuwt in mijn volwassen zelf over het algemeen hard om aandacht die hij als – laten we eerlijk zijn – matig begenadigd manusje-van-alles nooit kreeg van jeugdtrainer Grad. Daar komt ook mijn onvoorwaardelijke steun aan de underdog vandaan: zie het als een verlate zelfrechtvaardiging. Aldus voel ik me genoodzaakt op een andere manier aan te tonen dat ik heus wel ergens goed in ben wat betreft voetbal: niet zozeer tegen een bal trappen, maar meer het schrijven van het voetbalverhaal. Als door het postmodernisme beïnvloede cultuurhistoricus en stadsgeograaf is het mijn doel om aan De Skybox bij uitstek narratieve bijdragen te leveren. Het gaat mij vooral om het uitwerken van een gekozen thema, een invalshoek, een mooie anekdote of metafoor: onderwerpen als sociale vereniging, de tragiek van het zwarte gat na de voetbalcarrière en het persoonlijke verhaal van een net-niet wereldberoemde voetballer, dát zijn de verhalen die ik graag als ware het een voorleesavondje aan het publiek van deze website wil vertellen. De mogelijkheid tot het uitwerken van een heel kleine metafoor, een vergeten tragiek, tot een kort romanachtig verhaal is waarom ik met veel enthousiasme samen met mijn compagnons dit initiatief heb opgericht."
%d bloggers liken dit: