//
Artikel
Artikelen

De beste stuurlui staan aan wal – Een kritische blik op Regi Blinker’s ‘Life After Football’ op RTL 7

In de verte verschijnt een schim. Op een verlaten landweg in het zuiden van Rotterdam, daar waar de wind vrij spel heeft, komt in het tegenlicht van de ondergaande zon een in een Armanipak gestoken gedaante aanlopen. Twee seconden later onthult de stoer kijkende persoon in kwestie zich: het is Regi Blinker, oud-voetballer van beroep die figureert in een scène die doet denken aan een weemoedige videoclip van een emotioneel acterende zanger die filosofisch de horizon intuurt. Vanachter zijn dure Gucci-zonnebril lijkt de in het pak gestoken Blinker over het leven te mijmeren. In overdreven slow-motion zien we de oud-voetballer een bal richting niemandsland trappen als metafoor voor zijn in de vergetelheid geraakte voetbalcarrière. De letters die dan in beeld verschijnen onthullen de betekenis van dit vakkundig geregisseerde schouwspel: Life after football, de titel van het nieuwe televisieprogramma waarin de oud-Feyenoorder voormalige voetbalvedetten komt interviewen over de schoonheid des levens of de helaasheid der dingen.

De golfhandicap van Ronald de Boer   

De omschrijving van dit programma luidt dat het “de televisieversie van het kwartaal glossy lifestyle magazine ‘LAF’ is, dat ondertussen al vijf jaar onder de bezielende leiding van oud-international Regi Blinker wordt uitgegeven”. In het programma tracht Blinker de kijker een inkijkje te geven in het ‘grote zwarte gat’ dat opduikt na het beëindigen van een voetbalcarrière. Eén opvallend verschijnsel: de gasten komen allen uit de kenniskring van Blinker zelf, die voor het programma ongetwijfeld zijn adressenboekje er eens bij heeft gepakt. “We gaan naar Henrik Larsson, mijn oude maatje”: de toon voor het eerste item is gelijk gezet. Onafhankelijke journalistiek verwordt zo tot een illusie, met als gevolg dat de kijker steevast getuige is van quasi-gezellige onderonsjes van  versleten pseudo-vedetten die nonchalant verhalen uit de oude doos ophalen. Zo wordt de van een bierbuik voorziene Henrik Larsson neergezet als iemand ‘die het nog steeds in zich heeft’, terwijl het flierefluitende leven van Arthur Numan – die wat ‘scoutingsklusjes’ doet – afgeschilderd wordt als een succesvol bestaan in de maatschappij. Wie bijvoorbeeld altijd al heeft willen weten wat de golfhandicap van Ronald de Boer is, is bij Blinker en consorten aan het goede adres.

Van borrelpraat tot praatprogramma: Life after Football           

Blinker’s programma is de opvolger van Harry Vermeegen’s ‘Leven als een prof’, een programma dat aan zijn gedateerde jaren-dertig-humor en misplaatst hip geklede Harry Vermeegen ten onder ging. Hoofdmoot in dit laatstgenoemde programma waren items waarin Vermeegen met veel geacteerde bombarie ongeïnteresseerde voetballers – die zich zichtbaar schaamden om met de hopeloos versleten komiek over straat te wandelen – trachtte te vermaken tijdens nietszeggende activiteiten zoals het uitzoeken van koikarpers bij een tuincentrum of het draaien van de was in een buurtwasserette. Na een schamele vijf weken kreeg Vermeegen zijn congé en kon hij andermaal terug achter de geraniums. Daar waar Vermeegen overduidelijk kleding aan kreeg van een naar mannen lonkende stilist, daar komt Blinker geloofwaardiger over in zijn stijlvolle outfits. Ook al zijn de geforceerde grappen verdwenen, de oudprofs grappen en grollen er onderling nog altijd flink op los. Wie dacht dat Jack van Gelder’s ‘Studio Voetbal’ een hoog ouwe-jongens-krentenbrood gehalte had, moet echt eens naar Life after Football gaan kijken. De term ‘inside jokes’ lijkt derhalve voor Blinker’s show bedacht.
Vandaag is de kijker getuige van een kijkje in het leven van oud-PSV’er en oud-Ajacied Marciano Vink, een voetballer die het nooit verder heeft geschopt dan een marginaal voetbalbestaan in de Italiaanse serie A. Vraag menig Nederlander wie Marciano Vink is en de antwoorden zullen uiteenlopen van coffeeshopeigenaar tot aan doorgesnoven K1-fighter. Voetbal zal in ieder geval een weinig aangehaalde associatie zijn. Naar verluid bedankten Philip Cocu, Boudewijn Zenden en zelfs Marc van Hintum voor de eer, waardoor de kijker opgescheept zit met de wijze levenslessen die uit de mond van Marciano Vink komen rollen. Het item gaat van start met een van hippe jeans, schoudertas en suède colbertje voorziene Regi Blinker, die met een donkere zonnebril quasi-nonchalant langs de Amsterdamse grachten laveert. Het gesprek met Vink focust zich al snel op de nieuwe passie van de Amsterdamse oud-prof: poker. “Nadat Marciano Vink werd geconfronteerd met een enorme belastingschuld, zag hij maar één uitweg: de pokertafel”, aldus de vervaarlijk klinkende voice-over over de weloverwogen keuzes van de oud-voetballer. Terwijl de kijker een artistiek camerashot van een stapel fiches voorgeschoteld krijgt, beginnen de eerste twijfels te komen.

Wie slim is gaat pokeren
Wie herinnert zich immers niet de beelden van de in het stijlvol wit gestoken Winston Bogarde die van achter zijn zonnebril de pokertafel van Veronica onveilig maakte? Het zijn beelden die in hun treurige gedaante aankondiging maakten van de definitieve demasquée van de immer met goud behangen ex-voetballer. Een schuld die de twee miljoen euro eenvoudig overstijgt blijkt het gevolg van de pokermanie van Bogarde, die er alles aandeed om de mysterieus kijkende imitatiegangster uit te hangen voor de camera’s van Veronica. Wie vaker pokertelevisie te zien krijgt, diep verborgen in de krochten van de nacht, weet dat dit het toneel is voor charismatisch aandoende pseudo-cowboys, omhooggevallen rappers en oud-voetballers die de aandacht van de camera niet kunnen missen. Het terrein van figuren als Winston Bogarde en Marciano Vink dus.
Het is ondertussen Marciano Vink die oreert over de geneugten van het spel, terwijl Blinker instemmend mee zit te knikken alsof ook hij pokeren als ultiem levensredmiddel beschouwt. Voor iedereen met geldproblemen bij deze dan ook een tip: ga vooral naar het casino. De gevaren van het spel blijven in elk geval onderbelicht, ingegeven door de weinig verhulde sluikreclame voor het ‘Holland Casino’-concern in menig camerashot. Dat wordt weer klanten bijschrijven voor de casinobonzen in Amsterdam. Terwijl Gustavo Santaolalla’s treurige muziek uit de film ’21 Grams’ uit de televisieboxen vlucht, luistert de kijker naar het trieste levensverhaal van Vink, die tijdens het shot weemoedig over de Amsterdamse grachten uitstaart. Opdat de kijker het niet vergeet.
Het is echter niet alleen Blinker zelf die op pad gaat om reportages te maken. Vandaag is het oud-judoka Dennis van der Geest die als ‘journalist’ op pad gestuurd wordt. De man die na een respectvolle judocarrière afgleed naar de DJ-echelons begint nu aan een televisiecarrière. Daar waar van der Geest eerst acte de présence gaf in een programma als ’71 Graden Noord’ – dat samen met shows als ‘Bobo’s in de Bush’, ‘De Pelgrimscode’ en ‘Sterren Dansen op het IJs’ als vergaarbak voor derderangs BN’ers fungeert – daar duikt hij nu op bij RTL7 in de krochten van Hilversum tussen over het ijs scheurende truckchauffeurs en Canadese houthakkers. Het blijft immers een acuut probleem voor de directeuren van RTL: na Voetbal International volgt er op de maandagavond zowel letterlijk als figuurlijk een gapend gat. Programma’s als het door Humberto Tan aan elkaar geprate ‘Seat’s mooiste goals ooit’, omhooggeschreven dwerggevechten in ‘Midget Fight’ en  de zoutloze talkshow van de Barendjes wisten allen te falen om de maandagavond een mooi uitgeleide te geven. Dieptepunt was ongetwijfeld Vermeegen’s zwanenzang en het is aan Blinker en zijn vrienden om deze bittere smaak weg te spoelen.

En weg is het zwarte gat? De kwaliteiten en beperkingen van Life after Football
In tegenstelling tot Vermeegen kent Blinker beter zijn beperkingen: televisieshots van een schreeuwende Vermeegen bij het toevoegen van de wasverzachter in een wasmachine blijven achterwege, terwijl Blinker geenszins irritatie oproept. Een vlotte presentatie heeft Blinker zeker, al verraadt het cadeau van een fles Johnny Walker aan de geïnterviewde aan het einde van een item in elk geval ordinaire sluikreclame. Toch blijft bij het bekijken van het programma één vraag constant knagen: waarom moeten de onderonsjes van Blinker en de zijnen zo nodig uitgezonden worden op televisie? Het gros van de gesprekken zijn wellicht leuk voor reünisten of familieleden, maar geenszins interessant voor een breed publiek. Of dit publiek moet onderhand geïnteresseerd zijn in de autovoorkeuren van Aron Winter – Bij een item in een Porsche-showroom: “Wat een heerlijke auto zeg, als ik terug ben in Nederland is dit de eerste auto waar ik naar ga kijken’’ – of de wijze levenslessen van oud-Feyenoorder Henrik Larsson – “Als je iets wilt in het leven, moet je er vol voor gaan”. Wie geïnteresseerd is in het wel en wee van Glenn Helder – die jaren in de bajes heeft doorgebracht en tegenwoordig weer bij zijn ouders woont en naar eigen zeggen met een kegel in zijn kraag langs de zijlijn staat bij het zaterdagochtend-voetbal van zijn zoontje – komt ook aan zijn trekken. Het doorkabbel-gehalte van menig interview bereikt dan ook grote hoogtes in het programma. Het feit dat Blinker echter put uit de oneindig lijkende verzameling ex-profs zorgt ervoor dat de gasten onbevangen en onbevooroordeeld kunnen spreken, een notie die ze bij de redactie van ‘Studio Voetbal’ nog steeds niet begrijpen na al die jaren vol mediatraining en kritiekloze oneliners. Verhalen over middelmatige Eredivisievoetballers die oreren ooit bij Barcelona of Real Madrid te willen voetballen blijven de kijker hier derhalve bespaard.
Ondanks tot verbeelding sprekende voetbalcarrières van de geïnterviewde respondenten, lijken de levenslessen van deze lusteloze levensgenieters aan dovemansoren besteed. Dat voetballers het niet zwaar hebben in de maatschappij blijkt uit de auto’s die de personen in kwestie rijden: een parade aan Porsches, Mercedessen en Audi’s passeert de revue als bewijs dat een serieuze rol in de maatschappij bij voorbaat overbodig is voor de financieel onafhankelijke vrijbuiters. Zoals wel vaker voelen de oud-profs zich geroepen om ook niet-voetbal gerelateerde onderwerpen aan te snijden, getuige de haarscherpe analyse van Ronald de Boer over het Nederlandse multiculturalisme. “In Qatar leeft iedereen gewoon gezellig naast elkaar” aldus de vaak gepersifleerde Amsterdammer: Geert Wilders kan zijn notitieblok er maar beter bij pakken. Want terwijl we De Boer zien oreren hoe het beter moet in de Nederlandse samenleving, kunnen we ook hier immer concluderen: de beste stuurlui staan nog altijd aan wal.

Bronnen
Officiële Website Life After Football: http://www.lifeafterfootball.eu

Voor het zien van de afleveringen:
http://www.rtl.nl/xl/#/a/261475/

Over Boudewijn Wijnacker

"Voetbal is voor mij meer dan datgene dat zich binnen de lijnen afspeelt. Als cultuurhistoricus en stadsgeograaf ben ik van mening dat het bestaan van een BVO kan bijdragen aan de identiteit, historie en het karakter van een dorp, stad of regio. Vooral het mannelijke deel van een stedelijke populatie kent vaak een sterke affiniteit met een plaatselijke voetbalvereniging. Het is deze invloed van een voetbalvereniging op de samenleving die voor mij de drijfveer vormt voor het oprichten van De Skybox met mijn zeer gewaardeerde collega’s. Mijns inziens blijft dit spanningsveld tussen maatschappij en voetbal onderbelicht in overige voetbaltijdschriften en websites: voor zakelijke verslagen van gespeelde wedstrijden verwijs ik je dan ook graag door naar andere webpagina’s. Daar waar mijn collega’s meer thuis zijn in de internationale naam en faam van het voetbal, duik ik graag in de spelonken van het Nederlandse betaalde voetbal, met name de Eerste Divisie. Voetbal staat hier dicht bij de mensen, getuige de van een gratis seizoenskaart voorziene fans van Helmond Sport, die vanaf hun tuinstoelen op het dak van het schuurtje in de eigen tuin het vaak matige voetbal gade kunnen slaan. De lezer kan van mij licht cynische beschouwingen van opmerkelijke gebeurtenissen verwachten, die zich zowel binnen als buiten de lijnen afspelen. Bovendien zal ik me focussen op nostalgisch getinte artikelen, analyses van de cultuurhistorische waarde van door de tand des tijds aangetaste voetbalstadions en odes aan vergeten voetballers."

Reacties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: